Toilet for thoughts...

 ลองไปตอบนี่กันดูนะครับ:   http://th.answers.yahoo.com/question/index;_ylt=AtIbZqFdNl8GTDUscKlywK5WTAx.;_ylv=3?qid=20080808014352AAYR92I

นิทานเรื่อง หน้ากาก

            แม้เรื่องราวที่กำลังจะเริ่มต้นนี้มีอาจกล่าวได้เต็มปากว่าเป็นนิทานแบบที่ทุกคนคุ้นเคยกันนัก

                นิทานเรื่องนี้จะไม่มีคติสอนใจ จะไม่มีผืนป่าที่เต็มไปด้วยสิงสาราสัตว์ จะไม่มีความรักของเจ้าหญิงกับเจ้าชาย และจะไม่มีตัวละครที่ดูร่ารางเบิกบานตลอดเวลา

                แต่หากเราลองนึกถึงความหมายของคำว่านิทานในอีกแง่หนึ่ง

ในแง่หนึ่ง นิทานหมายถึงเรื่องราวสั้นๆ ที่ถูกสร้างขึ้นด้วยองค์ประกอบที่เหนือจริง... แต่ขณะเดียวกันกลับให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าเป็นเรื่องที่สามารถเกิดขึ้นได้ข้างๆตัวเราเสมอ

ข้างๆตัวเราทุกคน... มีเจ้าหมาสีดำตัวน้อยที่เผลือปล่อยเนื้อในปากตกน้ำ... มีเจ้ากระต่ายที่ประมาทจนต้องพ่ายแพ้ให้กับเต่า... และมีเงือกน้อยที่หลงใหลในโลกบนบก นั่งเหม่อมองแผ่นฟ้าเหนือผืนน้ำทุกวันคืน...

หมาดำ กระต่าย และเงือกน้อย เหล่านี้เป็นเงาสะท้อนที่อยู่ใกล้ตัวเราเสียเหลือเกิน... จนบางครั้งเราก็อดสงสัยไม่ได้ว่านั่นคือที่เราเป็นด้วยหรือไม่

...

หากในแง่หนึ่ง... นิทานคือเรื่องราวบัดซบโสมมธรรมดาๆของชีวิตมนุษย์ที่ซ่อนอยู่ข้างหลังหน้ากากสีสดใสแล้ว

                เรื่องราวที่กำลังจะเริ่มต้นต่อไปนี้ เป็นนิทาน

                และด้วยเหตุนี้...

                ...กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว...

นิทานเรื่องนี้จะเริ่มต้นในห้องทำงานของนักวาดภาพประกอบผู้หนึ่ง...

นักวาดภาพประกอบผู้นี้ไม่ได้โด่งดังอะไร งานของเขาไม่ได้มีความวิเศษเกินกว่าใครไม่ว่าจะมองในแง่มุมไหน

...เราอาจจะบอกว่ามันเป็นเรื่องน่าเศร้าก็ได้ แต่ความจริงก็คือ สิ่งเดียวที่ทำให้นักเขียนภาพประกอบผู้นี้มีค่าพอแก่การพูดถึงนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องใดๆสิ่งที่เขา“เป็น” แต่มันกลับกลายเป็นวัตถุชิ้นหนึ่งที่เขา “มี” ต่างหาก

เพราะ ฉ นั้นนักวาดภาพประกอบผู้นี้จะไม่ได้เป็นตัวเอกของนิทานเรื่องนี้

อันที่จริง... เขาจะไม่ได้เป็นแม้กระทั่งตัวเอกของชีวิตตัวเองซะด้วยซ้ำ

เฉกเช่นเดียวกับนิทานอีกหลายๆเรื่องที่ถูกวางโครงเรื่องขึ้นมาเพื่อผลักไสเอาความน่ารังเกียจของความเป็นจริงไปให้ไกลตัวมนุษย์มากที่สุด ตัวเอกของนิทานเรื่องนี้ก็จะเป็นสิ่งที่ในโลกแห่งความเป็นจริงไม่มีทั้งตรรกะและสติสัมปชัญญะ ไม่มีแม้กระทั่งความสามารถในการสนทนาและบ่งบอกความรู้สึกของตัวเอง จะต่างกันก็เพียงแค่ในคราวนี้ ตัวเอกของเรื่องนี้จะไม่ได้เป็น แกะน้อย แม่ห่าน หมี สุนัขจิ้งจอก หรือว่า ลูกหมู เท่านั้นเอง

บนโต๊ะทำงานของนักวาดภาพกระกอบ ท่ามกลางอุปกรณ์เขียนรูปมากมาย ไม่ว่าจะเป็นพู่กันสีแดงที่ดูธรรมดา สีเทียนธรรมดาๆชุดหนึ่ง ถ่านหินธรรมดาๆก้อนหนึ่ง ดินสอไม้ธรรมดาๆที่หักครึ่ง

มีปากกาสีทองด้ามหนึ่งวางอยู่

สำหรับนักวาดภาพประกอบผู้ที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตไปกับการสรรค์สร้างรูปภาพที่ใช้เพื่อประกอบเรื่องราวที่ผู้อื่นเป็นผู้เล่าแล้ว ปากกาด้ามนี้จะเป็นสิ่งแรกที่เขานึกถึงเสมอเวลามีใครเอ่ยถามถึงสิ่งที่สามารถบ่งบอกเอกลักษณ์พิเศษของเรื่องราวในชีวิตของเขา

...ปากกาด้ามนี้เป็นปากกาวิเศษ

ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่นักวาดภาพประกอบใช้ปากกาด้ามนี้ขีดเขียนลงบนกระดาษ ทุกสิ่งที่ถูกส่งผ่านน้ำหมึกของปากกาด้ามนี้ก็จะปรากฏขึ้นในความเป็นจริงทันที

หากเขาใช้มันเขียนภาพสุนัข เจ้าสุนัขตัวนั้นก็จะกระโดดออกมาจากผืนกระดาษทันทีที่เขาเขียนขนเส้นสุดท้ายของมันเสร็จ

หากเขาใช้มันเขียนเรื่องราว เมื่อจบบรรทัดสุดท้าย เรื่องราวเหล่านั้นก็จะเป็นจริงขึ้นมา

หากเขาใช้มันเขียนภาพสายฝน เมื่อมองไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าก็จะเริ่มครึ้มในทันที

เมื่อหลายปีก่อน นักวาดภาพประกอบจะได้เจอปากกาด้ามนี้โดยบังเอิญขณะที่เขากำลังเดินเล่นอยู่ในหมู่บ้าน เขาจะพบมันถูกทิ้งอยู่กลางทุ่งหญ้าที่รกร้างไร้ผู้คน

ณ เวลาที่เขาและมันได้พบกัน เขาจะอายุสิบหกปี เขาจะไม่รู้ว่ามันมาจากไหน ใครเป็นผู้สร้างมันขึ้นมา แต่เขาจะไม่เคยนึกสงสัยเรื่องราวเหล่านั้น

แต่สิ่งที่แปลกประหลาดจริงๆในเรื่องราวทั้งหมดนี้กลับไม่ใช่พลังวิเศษของปากกาด้ามนี้ แต่กลับเป็นความจริงที่ว่าหลังจากที่เขาได้รับรู้ถึงพลังวิเศษของปากกาสีทองแล้ว เขาจะไม่เคยใช้มันเพื่อหาประโยชน์ส่วนตัวเลย ไม่ว่าจะในทางใดก็ตาม เขาจะไม่เคยใช้มันเพื่อเขียนรูปทรัพย์สมบัติ หรือเพื่อสร้างเรื่องราวที่จะนำมาซึ่งจุดจบของบุคคลที่กระทำผิดต่อเขา

หากจะพูดกว้างๆ นักวาดภาพประกอบจะใช้ปากกาวิเศษก็เพียงเพื่อเหตุผลเดียวเท่านั้น เพื่อทดลองและสนุกไปกับการได้รู้จักกับสิ่งที่เขาเขียนขึ้นมา

ด้วยเหตุนี้ ห้องทำงานของนักวาดภาพประกอบก็จะเต็มไปด้วยสิงสาราสัตว์นานาชนิดเสมอ หรือนานๆครั้งผู้คนในหมู่บ้านก็จะฉงนไปกับการที่พระอาทิตย์ได้กลายเป็นลายเส้นรูปเกลียววกวนที่ล้อมรอบด้วยไปด้วยเส้นเฉกเหมือนกับในรูปวาดของเด็กๆ แต่ผลงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของปากกาด้ามนี้ก็น่าจะเป็นการที่มันจะได้แทนที่พายุหิมะกลางฤดูหนาวด้วยลูกกวาดนาๆชนิดที่ตกลงมาจากฟากฟ้าอย่างไม่ขาดสาย

สิ่งเหล่านี้คือความสุขเดียวของนักวาดภาพประกอบ เขายินดีที่จะปล่อยให้ปากกาวิเศษด้ามนี้เป็นเสมือนตัวเอกในชีวิตของเขา ในขณะที่เขาเป็นผู้ชมผู้ตื่นเต้น นั่งดูอย่างใจจดใจจ่อว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป มันก็เหมือนกับการที่เขาเลือกหนทางชีวิตแห่งการเป็นนักวาดภาพประกอบ เขาไม่เคยต้องการเรื่องราวของตัวเอง ไม่เคยอยากเป็นตัวเอก เขาเพียงแค่มีความสุขไปกับการได้ซึมซับจินตนาการของเหล่าผู้คนที่มีเรื่องราวให้เล่า สำหรับเขา ทุกครั้งที่เข้าใช้ปากกาด้ามนี้เขียนอะไรซักอย่าง   เขาก็จะรู้สึกราวกับว่าปากกาด้ามนี้กำลังเล่าเรื่องของตัวมันเองให้เขาฟัง

แต่อย่างไรก็ตาม ถึงเราอาจจะกล่าวได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างนักวาดภาพประกอบกับปากกาวิเศษนั้นมีความน่าสนใจอยู่บ้าง แต่เรื่องราวเหล่านี้ก็ไม่ใช่ส่วนสำคัญของนิทานเรื่องนี้ และปากกาสีทองด้ามก็ยังไม่ใช่ตัวเอกของสิ่งที่กำลังจะถูกเล่าขานต่อไป

อันที่จริง มันจะเป็นวันที่ฝนตกหนักมากๆที่เรื่องราวของเราจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ

ในวันดังกล่าว นักวาดภาพประกอบจะไม่อยู่บ้าน และเขาจะไม่กลับเข้ามามีบทบาทในเรื่องราวของเราอีก แต่เมื่อทุกอย่างปิดฉากลง นักวาดภาพประกอบจะเป็นคนเดียวที่ได้เข้าใจและรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดในห้องทำงานของเขา

...ในห้องที่เงียบงัน ปากกาสีทองด้ามหนึ่งหล่นอยู่กลางพื้น ข้างๆปากกาด้ามนั้น มีหยดหมึกหยดน้อยกลึ้งเกลือกอยู่บนพื้นไม้ที่แสนเก่าคร่ำครึ

หน้าต่างของห้องเปิดอยู่ สายฝนที่เกรี้ยวกราดถาโถมผ่านหน้าต่างเข้ามาไม่ขาดสาย ราวกับว่ามันมุ่งหวังจะทำลายทุกอย่างที่อยู่ในห้องทำงานของนักวาดภาพประกอบให้สิ้นซาก

ปากกาวิเศษสีทองนอนอยู่บนพื้นไม้อย่างสงบนิ่ง สายลมรุนแรงที่พัดผ่านหน้าต่างเข้ามาดันมันกลิ้งตกลงมาจากโต๊ะทำงานของนักเขียนภาพประกอบ แรงตกกระทบทำให้หัวของมันแตกร้าว ซึ่งเราอาจกล่าวได้ว่างตกกระทบทำให้หัวของมันแตกร้าว จากนี้ไปจะไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นจากปาลายปากกาด้ามนี้อีกต่อไปแล้ว กอยู่บนพื้นไม้ ลงกเป็นตัวเอก เขาเพจากนี้ไปจะไม่มีชีวิตหรือเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นจากปากลายปากกาด้ามนี้อีกต่อไปแล้ว แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องน่าสลดใจอย่างที่เข้าใจกัน เพราะว่ามันเป็นในเวลานี้นี่เองมันก็ได้ให้กำเนิดชีวิตชีวิตหนึ่งที่เราอาจพูดได้ว่าเป็นชีวิตที่วิเศษที่สุดเท่าที่ปากกาวิเศษด้ามนี้เคยให้กำเนิด

เจ้าหยดหมึกน้อยค่อยๆลืมตาขึ้น

แต่ความจริงแล้วมันไม่มีตาหรอก มันเป็นเพียงแค่หยดหมึกที่กลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นไม้ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่ามันมองไม่เห็น เจ้าหยดหมึกน้อยมีความรู้สึกทุกอย่างที่ประกอบขึ้นเป็นหนึ่งชีวิต และในเวลานี้ เราอาจกล่าวได้ว่าเจ้าหยดหมึกน้อยมีชีวิตขึ้นมาแล้ว

โครม!

เจ้าหยดหมึกน้อยตกใจกับเสียงฟ้าผ่า หยดน้ำฝนกระเด็นผ่านหน้าต่างมาหล่นอยู่ห่างจากเจ้าหยดหมึกน้อยเพียงไม่กี่ระยะหยดน้ำ ไม่มีใครรู้ว่าถ้าหากเจ้าหยดหมึกถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับหยดน้ำฝนแล้วจะเกิดอะไรขึ้น

แต่ถึงแม้มันไม่รู้ว่าทำไมมันต้องหนี แต่เจ้าหยดหมึกน้อยตกใจน่าดู มันรีบกลิ้งไปหลบอยู่เบื้องหลังปากกาไร้ชีวิตผู้เป็นแม่ของมัน

เจ้าหยดหมึกมองดูปากกาวิเศษ มันน่าประหลาดที่สิ่งที่สามารถให้กำเนิดชีวิตมากมายเช่นปากกาด้ามนี้กลับไม่มีชีวิตโดยตัวของมันเอง โดยเจ้าหยดหมึกน้อยรู้ดีว่าตัวมันถือกำเนิดมาจากปากกาด้ามนี้ และเข้าใจถึงความเป็นจริงที่ปากกาด้ามนี้จะไม่สามารถให้กำเนิดสรรพสิ่งได้อีกต่อไป มันคือเวลานี้เองที่เจ้าหยดหมึกได้เรียนรู้ถึงความเศร้าโศกและความสูญเสีย ซึ่งมันเกิดขึ้นภายในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจหลังจากที่เจ้าหยดหมึกน้อยได้ถือกำเนิดมา ความรู้สึกของเจ้าหยดหมึกน้อยในเวลานี้ไม่ต่างอะไรไปกับเด็กน้อยผู้เพิ่งสูญเสียแม่ไป แม้ว่าแม่ของมันจะไม่เคยมีชีวิตอยู่แล้วก็ตาม

หยดน้ำฝนระดมกระหน่ำมาบนพื้นไม้อีกครั้ง ครานี้ดิ่งลงห่างจากเจ้าหยดหมึกไม่ถึงครึ่งนิ้ว มันตกใจมาก

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย” นั่นเองคือคำแรกที่เจ้าหยดหมึกพูดในชีวิตน้อยๆของมัน

...เอี๊ยด….

หน้าต่างค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆ เจ้าหยดหมึกน้อยมองไปเห็นแมงมุมสี่ตาหน้าตาใจดีตัวหนึ่งกำลังใช้ขา3ข้างของมันดันกระจกหน้าต่างอย่างทุลักทุเล จนหน้าต่างปิดสนิทในที่สุด

แมงมุมใจดีตรวจดูหน้าต่างอีกครั้ง จนเมื่อแน่ใจแล้วว่าปิดสนิทแล้ว ก็ค่อยๆโรยตัวลงมาที่พื้นอย่างช้าๆ และคืบคลานเข้ามาหาเจ้าหยดหมึกน้อย พร้อมมองมันด้วยสายตาที่อ่อนโยน

แมงมุมตัวนี้ไม่มีสี เหมือนกับสรรพสัตว์ทั้งหลายที่นักวาดภาพประกอบสร้างขึ้นมาจากน้ำหมึกของปากกาวิเศษ แมงมุมตัวนี้เป็นเพียงแค่ลายเส้นเดินได้ โดยทุกอณูของที่ที่ควรจะมีเนื้อหนังหรืออะไรก็ตามที่เราเอาไว้ใช้เรียกเปลือกนอกของตัวแมงมุมนั้น ถูกแทนที่ด้วยพื้นผิวสีขาวสากๆที่มองดูเหมือนกระดาษวาดเขียน

เจ้าหยดหมึกน้อยมองดูแมงมุม และค่อยๆถอยลึกลงไปมุดหลบอยู่ข้างหลังปากกาวิเศษสีทอง

แมงมุมยิ้ม และเอ่ยปากออกพูด  “ไม่ต้องกลัวนะหนูน้อย เดี๋ยวเราจะดูแลเธอเองนะ”

แมงมุมเดินเข้าไปหาเจ้าหยดหมึกอย่างช้าๆ อุ้มมันขึ้นมา และลูบไล้เจ้าหยดหมึกน้อยอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ขาเล็กๆของมันจะอนุญาต

เจ้าหยดหมึกน้อยร้องไห้เบาๆ และค่อยๆหลับใหลไปในที่สุด

ในเช้าวันถัดไป เจ้าหยดหมึกน้อยจะตื่นขึ้นมาพบกับความประหลาดใจ ซึ่งนั่นก็จะเป็นความประหลาดใจครั้งแรกในชีวิตของมัน

เจ้าหยดหมึกน้อยจะตื่นขึ้นมา และพบว่าตัวเองกำลังถูกห้อมล้อมโดยชีวิตนานาชนิด และเหล่าชีวิตที่สร้างมาจากลายเส้นทั้งหลายก็จะจ้องมองเจ้าหยดหมึกน้อยด้วยสายตาฉงนสนเท่ห์ที่ราวกับว่าพวกมันไม่เคยเห็นสิ่งใดที่ประหลาดเท่ากับเจ้าหยดหมึกน้อยมาก่อน

บางทีเวลานี้อาจจะเป็นเวลาที่เหมาะสมที่จะกล่าวถึงคุณสมบัติของเหล่าชีวิตที่กำเนิดมาจากปากกาวิเศษ... ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดไหนก็ตาม สายเส้นหนาหรือบาง โค้งหรือตรง เส้นเฉียบคมหรือว่ายุ่งเหยิง ทุกสรรพสิ่งที่เกิดขึ้นมาจากปากกาวิเศษจะได้รับระยะเวลาในโลกแห่งความเป็นจริง 1 สัปดาห์เท่านั้น หากใช้ปากกาวิเศษเขียนเรื่องราว สิ่งที่เขียนจะต้องเกิดขึ้นภายในหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่ผู้เขียนจรดปากกาลง หากเป็นชีวิต ...ชีวิตนั้นก็จะจบลงภายในหนึ่งสัปดาห์  

เพราะ ฉ นั้น เราอาจกล่าวได้ว่านักวาดภาพประกอบเป็นผู้ที่มีความขยันมากทีเดียว ถึงแม้ว่าผู้เขียนจะได้กล่าวไปเบื้องต้นว่านิทานเรื่องนี้ไม่มีผืนป่าที่เต็มไปด้วยสิงสาราสัตว์ หากแต่เพราะความขยันวาดของนักวาดภาพประกอบ ห้องทำงานของเขานั้นก็เรียกได้ว่าไม่ต่างอะไรไปกับผืนป่าลายเส้นที่มีสรรพสัตว์นานาชนิด ซึ่งทุกตัวล้วนแล้วแต่เกิดขึ้นภายในหนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้านี้ทั้งนั้น

แต่ป่าลายเส้นนี้จะต่างจากป่าจริงๆก็ตรงที่พวกสัตว์นั้นจะมีขนาดผิดแปลกไปจากในความเป็นจริงไปบ้าง ยกตัวอย่างเช่นเจ้าช้างอ้วนที่ตัวเล็กกว่าแม่ม้าขาวอยู่เล็กน้อย ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะข้อจำกัดในขนาดของกระดาษวาดเขียนของนักวาดภาพประกอบนั่นเอง

อย่างไรก็ตาม เจ้าช้างอ้วนจะเป็นสัตว์ตัวแรกที่เอ่ยปากคุยกับเจ้าหยดหมึกน้อยในเช้าวันนั้น...

“อืม... พ้มว่านี่มันก็ประหลาดนะเนี่ย” มันพูดพร้อมจ้องมองเจ้าหยดหมึกน้อย

“แหม่... ไม่เคยขึ้นมาก่อนเรยนิ” คุณลุงหมีโพกผ้าขาวม้าพูดขึ้นในสำเนียงแบบชาวไทยภาคใต้

เจ้าหยดหมึกน้อย แม้ยังเยาว์ แต่ก็เข้าใจถึงสิ่งที่สัตว์ทั้งสองตัวกำลังพูดอยู่เป็นอย่างดี

“ฟังนะทุกคน...” แมงมุมใจดีพูดขึ้น ดูเหมือนว่ามันจะเป็นผู้นำของเหล่าสัตว์ลายเส้นทั้งหลายที่มารวมตัวกันอยู่กลางห้องทำงานของนักวาดภาพประกอบ

“พวกเราทุกตัวล้วนมีชื่อ ฉันคือแมงมุม เธอคือหมี ตัวนั้นคือผึ้ง อีกตัวคือยักษ์สามตา หรืออะไรก็ตามแต่ ซึ่งชื่อพวกนี้ก็ล้วนแล้วแต่เกิดขึ้นมาจากสิ่งที่เราเป็นทั้งนั้น มันเป็นสิ่งที่คุณพ่อของพวกเรา ให้พวกเรามาพร้อมกับชีวิตน้อยๆนี้”

เจ้าหยดหมึกน้อยฟังเจ้าแมงมุมพูด โดยมันรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปหลังจากนี้

 “แต่นี่เป็นครั้งแรก ครั้งแรกจริงๆ ที่ปากกาวิเศษได้ให้กำเนิดชีวิตโดยที่ไม่ได้มากจากความตั้งใจของท่านพ่อ พ่อหนูหยดหมึกน้อยผู้น่าสงสารนี้ต้องเกิดมาโดยไม่ได้ “เป็น” สิ่งใดเลย”

สัตว์ลายเส้นทุกตัวต่างพยักหน้าเห็นด้วย

“แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้แย่ไปซะหมดนะ เรายังมีทางช่วยเหลือหนูหยดหมึกน้อยอยู่ ในเวลาที่เหลือ ก่อนที่คุณพ่อจะกลับมาในอีกหกวันหลังจากนี้ เราจะต้องช่วยหนูหยดหมึกเค้าตัดสินใจให้ได้ว่าเค้าอยากเป็นอะไร

“ส่วนพวกเราทุกคน เมื่อตอนที่คุณพ่อกลับมา พวกเราก็คงจะจางหายไปหมดแล้ว ในตอนนั้นทั้งห้องนี้ก็คงจะเหลือแค่หนูหยดหมึกแค่คนเดียว เพราะ ฉ นั้น นับว่าเราโชคดีมากที่หนูหยดหมึกเค้าเกิดขึ้นมา เค้าทำให้ในเวลาที่พวกเรามีเหลืออยู่ พวกเราจะมีจุดมุ่งหมายกันแล้ว พวกเราต้องช่วยกันเพื่อให้หนูหยดหมึกเค้าหาสิ่งที่เค้าอยากเป็นให้เจอให้ได้ และเมื่อคุณพ่อกลับมา คุณพ่อก็จะช่วยเอาขนนกมาจุ่มหนูหยดหมึกแล้วเอาเค้าไปวาดในสิ่งที่เค้าอยากจะเป็น ทุกคนว่าความคิดนี้เป็นยังไงบ้าง”

สัตว์ลายเส้นทุกตัวต่างพยักหน้าเห็นด้วย

แมงมุมใจดีมองเจ้าหยดหมึกน้อยด้วยสายตาอันอ่อนโยน

“หนูรู้ไหมจ๊ะว่าหนูโชคดีมาก พวกเราทุกตัวในที่นี้ไม่เคยได้เลือกเลยว่าอยากเป็นอะไร หนูจะเป็นคนแรกนะจ๊ะที่จะมีโอกาสดีๆอย่างนี้ หนูเป็นชีวิตแรกที่จะมีโอกาสเปลี่ยนแปลง...”

เจ้าหยดหมึกน้อยอยู่นิ่งไม่กลิ้งไปมา มันมองดูหัวอันแตกร้าวของปากกาวิเศษสีทองที่ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่กลางพื้นห้อง

...น่าแปลกนักที่ไม่มีสัตว์ตัวไหนเสียใจเลย

หลังจากนั้น พวกสรรพสัตว์ในป่าแห่งลายเส้นทั้งหลายก็จะตกลงกันว่าเจ้าหยดหมึกน้อยควรจะใช้เวลาอยู่กับพวกมันทีละตัวทีละตัวเพื่อที่จะได้เรียนรู้ความมีชีวิตแต่ล่ะแบบ และจะได้ตัดสินใจว่ามันอยากเป็นอะไรในท้ายที่สุด โดยพวกสัตว์ลายเส้นได้ตัดสินใจว่าร่วมกันว่าจะเรียงลำดับที่จะใช้เวลาอยู่กับเจ้าหยดหมึกน้อยตามลำดับเวลาที่พวกมันจะจางหายไป

สัตว์ทุกตัวจะตื่นเต้นเป็นอย่างมาก กับ “จุดประสงค์” ที่พวกมันได้รับมาประดับชีวิตสั้นๆของพวกมัน

...โดยพ่อแรดใหญ่จะเป็นตัวแรกที่ได้ใช้เวลาอยู่กับเจ้าหยดหมึกน้อย

“เอาล่ะ ไอหนู เดี๋ยวฉันแสดงให้ดูว่าเป็นแรดมันดียังไงบ้างนะเออ” พ่อแรดใหญ่เป็นแรดที่มีนอสองนอ อันหนึ่งหักครึ่งขณะที่อีกอันยังสมบูรณ์ดี พ่อแรดใหญ่เป็นแรดที่เดินสองขาและใส่สูทลายทางสลับขาวและดำ แต่ฝีมือการวาดของนักวาดภาพประกอบก็ไม่ได้แม่นยำพอที่จะทำให้ลายเส้นบนสูทของมันนั้นเป็นเส้นตรงที่มีขนาดเท่ากันทุกเส้น

“เป็นแรดน่ะ แข็งแรงนะเออ” พ่อแรดใหญ่พูดไปพลาง เอานออันที่ยังไม่หักชนเสาไปพลาง นอของมันทำให้เสาไม้ในห้องทำงานของนักวาดภาพประกอบมีรอยขูดที่ดูลึกและเฉียบคม

“แข็งแรงแล้วดียังไงเหรอครับ” เจ้าหยดหมึกน้อยถามพ่อแรดใหญ่

“อ้าว ก็จะได้ปกป้องคนอื่นได้ยังไงล่ะเออ…” พ่อแรดใหญ่ตอบ แต่เจ้าหยดหมึกน้อยไม่พูดอะไร

“อ้า... และนอกจากนั้น เป็นแรดน่ะ ยังได้แต่งตัวเท่อีกด้วยนะเออ” พ่อแรดใหญ่พูดต่อพร้อมกับชี้ไปที่เสื้อสูทลายทางของตัวเอง

“แล้วถ้าผมเป็นสัตว์อย่างอื่นแล้วให้นักวาดภาพประกอบวาดสูทให้ไม่ได้เหรอครับ” เจ้าหยดหมึกน้อยถาม พ่อแรดใหญ่ไม่สามารถบอกได้ว่าเจ้าหยดหมึกน้อยกำลังถามด้วยความรู้สึกเช่นไร ไม่รู้ว่ามันกำลังสงสัยหรือว่าท้าทาย ทั้งนี้ก็เพราะเจ้าหยดหมึกน้อยไม่มีทั้งหู ตา หรือจมูกเอาไว้บอกความรู้สึกเหมือนอย่างที่สัตว์ตัวอื่นๆเค้ามีกัน

“เอ่อ... ได้สิ แต่ก็... คงไม่เท่เท่าฉันหรอกนะเออ...” พ่อแรดใหญ่ตอบอย่างตะกุกตะกักราวกับไม่คิดว่าจะโดนถามเช่นนี้มาก่อน มันพูดต่อว่า “เออ...นี่ ระวังหน่อยนะ ห้ามเรียกคุณพ่ออย่างนั้นสิเออ คุณพ่อเป็นผู้ให้กำเนิดพวกเราทุกตัวนะ เราต้องแสดงความเคารพหน่อยนะเออ”

“แต่ผมไม่ได้เกิดจากฝีมือเขานี่นา” เจ้าหยดหมึกน้อยตอบ

พ่อแรดใหญ่ถอนหายใจ มองดูเจ้าหยดหมึกน้อยแล้วพูดว่า “เฮ้อ... ไม่ต้องน้อยใจไปนะไอหนู เดี๋ยวพอคุณพ่อกลับมา คุณพ่อก็จะช่วยให้นายเป็นได้ทุกอย่างที่นายอยากเป็นเลยนะเออ... แต่เชื่อฉันเหอะ เป็นแรดน่ะดีสุดแล้ว...”

แก็ง... แก็ง...

มันจะเป็นเวลาบ่ายสอง ณ ตอนที่นาฬิกาดังขึ้น พ่อแรดใหญ่จะมีสีหน้าเสียดายแต่ในขณะเดียวกันก็แลดูสงบ มันจะค่อยๆจางหายและละลายไปกับไอแดดในขณะที่มันโบกมือลาเจ้าหยดหมึกน้อย แต่เจ้าหยดหมึกน้อยจะไม่โบกมือกลับ ที่เป็นอย่างนั้นก็เพราะว่ามันไม่มีมือนั่นเอง

...จนกระทั่งร่างของพ่อแรดใหญ่จะหมดสิ้น ไม่เหลือแม้เงา

...สัตว์ที่จะมาใช้เวลาอยู่กับเจ้าหยดหมึกน้อยตัวที่สองก็คือเจ้าช้างอ้วนนั่นเอง

“พ้มบอกคุณเลยนะ เป็นช้างนี่มันดี มันสุดยอดไปเลย” เจ้าช้างอ้วนผู้ใส่หมวกแก๊ปใบโตพยายามพูดจาโฆษณาความเป็นช้างกับเจ้าหยดหมึกน้อย

“คุณเห็นงวงนี่ไหม นอกจากสวยแล้วนะคุณ เอาไว้ถือของไว้ฉวยจับอะไรนี่ง่ายไปหมดเลยนา เวลากินอะไรก็คว้าเข้าปากรวดเดียวเลย โอ้ย...สะดวก ไอกระพ้มเห็นคุณไม่มีแขนไม่มีขามาถืออะไรแล้วก็... โอย สงส้านสงสาร แต่อย่าไปเอามันเลย แขนเนี่ย งวงดีกว่าเยอะเชื่อผม เป็นช้างเหอะ เชื่อผม” 

“แล้วงวงนี่ดีกว่าแขนยังไงเหรอครับ คุณช้าง” เจ้าหยดหมึกน้อยถาม เป็นอีกครั้งที่สัตว์ผู้ถูกถามไม่อาจล่วงรู้ถึงอารมณ์ของเจ้าหยดหมึกน้อยได้

“โอย แขนมันจะไปดีอะไร้ สั้นก็สั้น แรงก็น้อย อย่างงวงผมเนี่ย ของอยู่ไหน สูง ต่ำ หยิบถึงหมดนา เชื่อผม”

 “ตัวผมเองไม่เคยมีแขนหรืองวงผมก็เลยไม่รู้ครับ เอ...แต่จะว่าไป คุณช้างก็เคยมีแต่งวงนี่นา แล้วจะรู้ได้ยังไงล่ะครับว่าแขนมันไม่ดี”

เจ้าช้างอ้วนเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ สายตาที่มันมองเจ้าหยดหมึกน้อยเริ่มเปลี่ยนไป

“โอย... อะไรเนี่ย... อะไรเนี่ย คนอุตส่าห์หวังดี เอาของดีมาโชว์ให้ดู นึกว่าจะเห็นพระคุณ คุณกลับมาย้อนพ้มอีก... ไม่ไหว ไม่ไหว เด็กสมัยนี้ไม่มีสำนึกเอาเร้ย ให้ตายสิ”

“ผมก็แค่อยากรู้...” เจ้าหยดหมึกน้อยพูดด้วยเสียงหงอยๆ แต่เจ้าช้างอ้วนไม่ได้ตอบอะไร มันหันหลังและเดินหนีไปด้วยท่าทางฉุนเฉียว

แก็ง... แก็ง...

และร่างของเจ้าช่างอ้วนก็ค่อยๆระเหยหายไปในอากาศ

และในลำดับต่อมาก็จะเป็นลุงหมีผู้โพกผ้าขาวม้า

“ไอ้ย่า เป่นหมีมันหรอยนิ น้องเอ้ย” สำเนียงแบบชาวใต้ของลุงหมีดังกึกก้องไปทั่วห้องทำงานของนักวาดภาพประกอบ สัตว์ลายเส้นทุกตัวต่างพากันหันมามองลุงหมีก่อนที่จะกลับไปทำอะไรก็ตามที่พวกมันทำอยู่ต่อ

 “หรอยพรือ? (ดียังไง) เป่นมี่นี่นะ มันอบอุ่นสบายในตอนน่าว ห้าอาห้านก็เก้งหนิ นอกจ้ากหนั่น โบ๋หญิ้ง (พวกผู้หญิง) ยั่งชอบด้วยหลาว แลตะน้องบ่าว (ดูสิน้องชาย)” พอพูดจบ ลุงหมีก็ส่งสายตาผสมอารมณ์หวานไปยังแม่วัวสาวที่กำลังนอนหงายโชว์เต้านมกลมกลึงอยู่ที่อีกฝั่งของห้อง เธอมองดูลุงหมีอย่างยั่วยวน

“แต่ว่าตอนนี้เป็นหน้าฝนนี่นา และกว่าหน้าหนาวจะมาถึงผมก็คงจะระเหยหายไปแล้ว ส่วนสาวๆผมเองก็ไม่อยากเท่าไหร่ เพราะหากรักใครทั้งที่รู้ว่าไม่นานก็ต้องจากกันมันก็คงจะเป็นทุกข์มากกว่าสุขนะครับ ผมว่า” เจ้าหยดหมึกน้อยตอบลุงหมี ท่าทีของมันยังคงไร้ความรู้สึกเหมือนเดิม

“น้องบ่าว อย่าขี้บ่นแรงนิ บางอย่างไม่ได้ช้ายก็มีไว้ก้อนตะ ใคร้จะรู่ วันไหนอาจถึ้งคราวจ้ำเป็น มีไว้ไม่เสี้ยห้าย... เป่นมี่ตะ น้องเอ้ย”

แก็ง... แก็ง...

และร่างของคุณลุงหมีผู้โพกผ้าขาวม้าก็ค่อยๆจางหายไป

อีกหลายวันหลังจากนั้น เจ้าหยดหมึกจะได้พูดคุยกับสัตว์ที่เกิดมาจากลายเส้นของนักวาดภาพประกอบอีกนานาชนิด และเจ้าหยดหมึกน้อยก็จะได้พบว่าสัตว์ทุกตัวนั้นล้วนพยายามชักนำให้เจ้าหยดหมึกน้อยเป็นในสิ่งเดียวกับที่พวกมันเป็นทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นแม่ม้าขาวที่กล่าวถึงขนสวยๆของมันไม่หยุด ลิงดุที่โอ้อวดว่าสติปัญญาของมันนั้นช่างเฉียบแหลม มังกรสีดำที่เชื่อว่ามันเป็นสัตว์ที่มีสายเลือดที่สูงส่งอยู่เหนือสัตว์อื่นๆทั้งหลาย หรือว่าแมลงวันตาโตที่บอกว่ามันเป็นสัตว์ที่ว่องไวที่สุดในปฐพี และทุกครั้ง เจ้าหยดหมึกน้อยก็จะถามสัตว์เหล่านั้นกลับไปว่าพวกมันรู้ได้อย่างไรว่าสิ่งต่างๆที่พวกมันเชื่อนั้นเป็นความจริง แต่กลับไม่มีสักตัวที่สามารถให้คำตอบที่จะทำให้เจ้าหยดหมึกน้อยเชื่อได้

และในที่สุด ห้องทำงานของนักวาดภาพประกอบก็จะค่อยๆเงียบงันลง สรรพสัตว์ทั้งหลายก็จะหายตัวไปทีละตัว ทีละตัว และมันจะเป็นเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่ตัวเจ้าหยดหมึกน้อยเองจะหายไป ที่ทั้งห้องจะเหลือสัตว์อยู่แค่ตัวเดียว ซึ่งสัตว์ตัวนั้นก็คือแมงมุมใจดีนั่นเอง

และเมื่อแมงมุมใจดีกับเจ้าหยดหมึกน้อยได้พูดคุยกัน มันจะเป็นครั้งแรกที่เจ้าหยดหมึกน้อยได้เป็นผู้เริ่มต้นบทสนทนา

“คุณแมงมุม... คุณแมงมุมเกิดขึ้นมาทีหลังสัตว์ตัวอื่นๆที่เหลือเหรอครับ”

“ใช่จ๊ะ... หนูน้อย” แมงมุมใจดีพูดพร้อมส่งรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนให้กับเจ้าหยดหมึกน้อย

“แล้วทำไม... ทำไมสัตว์ที่เหลือดูเหมือนว่าจะยกให้คุณแมงมุมเป็นหัวหน้าล่ะครับ”

“จริงอยู่ที่พวกมันคิดอย่างงั้นจ๊ะ แต่มันไม่เกี่ยวหรอกว่าฉันจะเกิดขึ้นมาตอนไหน ความจริงก็จริงอย่างที่เธอเห็นอยู่ ฉันเกิดขึ้นมาก่อนหน้าเธอเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นเอง คุณพ่อเขียนฉันออกมาก่อนที่คุณพ่อจะออกไปจากบ้านไม่กี่นาที ส่วนการที่พวกมันยกให้ฉันเป็นผู้นำนั้นนั่นก็เพราะมันสิ่งคือที่ฉันเป็น... ก็เท่านั้นเองจ๊ะ”

   “อ๋อ... เพราะ ฉ นั้น ข้อดีของการเป็นแมงมุมก็คือความเป็นผู้นำใช่ไหมฮะ” เจ้าหยดหมึกน้อยถาม เป็นอีกครั้งที่เราไม่สามารถรู้ได้ว่านี่คือการท้าทายหรือเป็นความสงสัย

“ไม่ใช่หรอกจ๊ะ” แมงมุมใจดีตอบ

เจ้าหยดหมึกน้อยรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินคำตอบที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อน มันถามแมงมุมใจดีต่อ “อ้าว... แล้วทำไมคุณแมงมุมถึงได้เป็นผู้นำสัตว์ตัวอื่นล่ะครับ”

“ใช่ ฉันได้เป็นผู้นำ... แต่ฉันไม่รู้ว่านั่นเป็นข้อดีรึเปล่า เพราะฉันเองก็ไม่เคยได้เป็นผู้ตามเหมือนกัน เลยไม่รู้ว่าอย่างไหนมันดีกว่ากัน แต่ดูจากเวลาที่ฉันมีเหลืออยู่ ฉันว่าฉันก็คงไม่ได้รู้แล้วล่ะแล้วล่ะนะ” แมงมุมใจดียังคงยิ้มอยู่ มันพูดต่อไปว่า “จะว่าไป นี่ฉันยังไม่รู้เลยว่าที่ฉันได้เป็นผู้นำนี่มันเป็นเพราะว่าฉันเป็นแมงมุมรึเปล่า ฉันไม่รู้จักแมงมุมตัวอื่น เพราะ ฉ นั้นฉันก็ไม่อาจรู้ได้ว่าแมงมุมตัวอื่นจะได้เป็นผู้นำเมื่อไปอยู่ท่ามกลางสัตว์ทั้งหลายเหมือนอย่างที่ฉันได้เป็นไหม”

“ต้องได้สิครับ ก็คุณแมงมุมยังได้เป็นเลยนี่นา” เจ้าหยดหมึกน้อยพูดออกมา   

“ไม่หรอก... หนูน้อย ...นี่คือชีวิตของฉัน แม้เพียงสั้นๆแต่มันก็คือสิ่งที่ฉันเป็น แต่ชีวิตก็นี้เป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น เพราะ ฉ นั้นฉันก็ไม่สามารถพูดแทนแมงมุมตัวอื่นได้หรอกนะว่าชีวิตของพวกมันจะเป็นอย่างไรหรือพวกมันจะได้เป็นใครและมีบทบาทอะไร ฉันอาจจะได้เป็นผู้นำเพราะฉันเป็นแมงมุม หรือจริงๆแล้วฉันแค่เป็นผู้นำที่เผอิญเป็นแมงมุมก็ได้ แต่ฉันไม่มีทางบอกเธอได้หรอกว่าจริงๆแล้วมันเป็นแบบไหน”

“.... ผมเข้าใจครับ” คำตอบของเจ้าหยดหมึกน้อยทำให้แมงมุมใจดีรู้สึกประหลาดใจ

“แหม... เข้าใจอะไรยากๆได้เร็วดีนะ โตเกินเด็กนะเรา...” แมงมุมใจดีพูดพร้อมมองดูเจ้าหยดหมึกน้อยอย่างเอ็นดู

...เจ้าหยดหมึกน้อยไม่ตอบอะไร ประโยคเมื่อครู่ทำให้มันรู้สึกหงุดหงิด แต่มันก็ไม่โวยวายอะไร มันเลือกที่จะพยายามเข้าใจสิ่งที่แมงมุมใจดีพูดและโยนอารมณ์โกรธเคืองทิ้งไป เหมือนกับที่มันพยายามเข้าใจในความขี้อวดของสรรพสัตว์ทุกตัวที่มันได้พูดคุยด้วยก่อนหน้านี้

ส่วนแมงมุมใจดีผู้ไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกติใดๆก็พูดต่อไปว่า “แต่อย่าลืมนะ ว่าสิ่งที่ฉันเป็นเนี่ย ฉันไม่ได้เลือกที่จะเป็น มันคือสิ่งที่ฉันได้รับมา ฉันได้รับชีวิตนี้มาจากคุณพ่อ... แต่เธอ ...เธอเป็นชีวิตที่พิเศษนะหนูน้อย เธอเป็นชีวิตที่สร้างมาจากน้ำหมึกชีวิตแรกที่จะได้เลือกว่าเธออยากจะเป็นอะไร เธอเป็นชีวิตแรกที่ได้รับสิทธิในการเปลี่ยนแปลงตัวเอง ...มีไม่คนนะหนูน้อย ที่ได้รับโอกาสอันแสนวิเศษนี้”  

เจ้าหยดหมึกนิ่งเงียบ... ราวกับว่ามันรู้อยู่แล้วว่าแมงมุมใจดีจะต้องพูดประโยคเมื่อครู่ออกมา รวมถึงประโยคที่เจ้าแมงมุมกำลังจะพูดต่อไปด้วย

“เอาล่ะ... แล้วเธอเลือกได้รึยังจ๊ะว่าเธออยากจะเป็นอะไร”

“...”

“จะเป็นช้างไหม งวงยาวหยิบฉวยอะไรก็ง่ายนะ หรือจะเป็นลิงดีนะ ฉลาดมากๆเลยนะ...”

“....”

“หรือจะเป็นผึ้งดีนะ อัธยาศัยดี เข้ากับคนอื่นได้ง่าย เป็นนกกระเรียนก็ดีนะ ปากของมันสวยที่สุดในบรรดาสัตว์ทั้งหมดแล้วล่ะ...”

“....แต่ ....”

“แต่ฉันว่านะ เธอน่าจะเหมาะที่จะเป็นสิงโตนะ พูดน้อยๆอย่างนี้น่ะ ความกล้าหาญของสิงโตก็น่าจะมีประโยชน์กับเธอนะ แต่... ฉันว่าเธออย่าเลือกเป็นแมงมุมเลยนะ ...ฉันกลัวเธอตั้งความหวังไว้ว่าเธอเป็นแมงมุมแล้วจะได้เป็นผู้นำแบบฉัน แต่นั่นมันอาจจะไม่เป็นจริงก็ได้นะ...”

“...แต่... คุณแมงมุมทำไมถึงพูดอย่างงั้นแต่กับตัวเองล่ะครับ”

 “หืม... พูดอะไรเหรอจ๊ะ”

“ก็คุณแมงมุมบอกว่าคุณแมงมุมไม่รู้ว่าถ้าผมเลือกเป็นแมงมุมแล้วผมจะได้เป็นผู้นำเหมือนอย่างคุณแมงมุมหรือเปล่า แต่คุณแมงมุมกลับบอกผมว่าผมจะมีงวงยาวถ้าผมเป็นช้าง ผมจะฉลาดถ้าผมเป็นลิง ผมจะกล้าหาญถ้าผมเป็นสิงโต ผมจะมีปากสวยๆถ้าผมเป็นนกกระเรียน แล้ว... แล้วคุณแมงมุมแน่ใจได้ยังไงเหรอครับ ว่าผมจะไม่กลายเป็นสิงโตขี้ขลาด ผึ้งนิสัยไม่ดี หรือว่านกกระเรียนปากหัก ...คุณแมงมุมรู้ได้ยังไงเหรอครับ”

เมื่อพูดจบ เจ้าหยดหมึกน้อยก็มองเห็นสายตาที่กำลังพุ่งมาจากตาทั้งสี่ดวงของแมงมุมใจดี แม้สัตว์ลายเส้นนั้นไม่ควรจะมีสีสันใดๆ แต่ตอนนี้ตาของมันกลับแดงก่ำดั่งเลือด นี่เป็นครั้งแรกที่แมงมุมใจดีส่งความรู้สึกมุ่งร้ายมาที่เจ้าหยดหมึกน้อย สีแดงในตาของมันรุ่มร้อนราวกับกำลังจะเผาเจ้าหยดหมึกน้อยให้แหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี แต่ก่อนที่เจ้าหยดหมึกน้อยจะพยายามกลิ้งเกลือกหนีไป ตาของแมงมุมใจดีก็กลับมาเป็นสีขาว พร้อมส่งประกายอ่อนโยนที่เต็มไปด้วยความหวังดีอีกครั้ง

“แหม... เด็กโง่... ก็สิ่งเหล่านั้นเป็นสิ่งที่พวกมันมีมาตั้งแต่เกิดอยู่แล้วยังไงล่ะจ๊ะ เพราะ ฉ นั้น ถ้าเธอเลือกที่จะเป็นแบบพวกมัน เธอก็จะมีแบบเดียวกันแน่นอน” น้ำเสียงของแมงมุมใจดีกลับมาใจดีอีกครั้งหนึ่ง แต่ความรู้สึกของเจ้าหยดหมึกน้อยนั้นไม่ได้กลับมาเป็นเหมือนเดิม

“ผมไม่เชื่อหรอกฮะ... ผมไม่เชื่อว่าโลกนี้จะไม่มีสิงโตที่ขี้ขลาด แรดที่แต่งตัวไม่ดี แม่ม้าที่ขนไม่สวย หรือว่าหมีที่ไม่ได้เป็นชาวใต้ ...ผมไม่สามารถเชื่ออย่างงั้นได้ครับ”

แมงมุมใจดีนิ่งไปสักพัก ตาของมันเริ่มมีสีขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นสีเหลืองอ่อนๆ มันถอนหายใจยาวๆหนึ่งครั้งก่อนที่จะพูดต่อไป

 “เอาเถอะ... เธอไม่เชื่อฉันก็ไม่เป็นไร ...หนูน้อย แต่ยังไงซะ เธอก็ต้องเลือกอยู่ดีนะ อีกไม่กี่ชั่วโมงคุณพ่อก็จะกลับมาแล้ว เธอรู้ไหมว่าคุณพ่อจะเสียใจขนาดไหนถ้าคุณพ่อกลับมาแล้วรู้ว่าคุณพ่อจะไม่มีโอกาสสร้างสรรค์ชีวิตที่น่าอัศจรรย์ขึ้นมาอีกเป็นครั้งสุดท้าย”

“แต่... นักวาดภาพประกอบไม่ใช่พ่อผมนิครับ สิ่งที่ให้ชีวิตผมไม่ได้มีชีวิตซะด้วยซ้ำ” เจ้าหยดหมึกน้อยพูดพลางชายสายตาที่ไม่มีใครเห็นของมันไปยังปากกาวิเศษสีทองที่ยังคงนอนแตกสลายอยู่อย่างสงบนิ่งบนพื้นไม้เก่าๆของห้องทำงานของนักวาดภาพประกอบ

“ไม่ใช่! แต่อีกไม่นานคุณพ่อก็จะเป็นคุณพ่อของเธอด้วย!”แมงมุมใจดีตะโกน น้ำเสียงของแมงมุมใจดีเริ่มมีความเกรี้ยวกราดปะปนอยู่

“ผม.... ทำไม.... ทำไมผมต้องเลือกด้วยล่ะครับ อีกไม่กี่ชั่วโมงผมก็จะหายไปอยู่แล้ว ผมแค่เกิดมาเป็นหยดหมึกและก็ตายไปในฐานะหยดหมึกไม่ได้เหรอครับ” เจ้าหยดหมึกน้อยกรีดร้อง

“นี่! เจ้าเด็กเห็นแก่ตัว เธอไม่คิดถึงเพื่อนๆของฉันทุกตัวที่หายไปแล้วบ้างเหรอ รู้บ้างไหมว่าพวกเขามีความตั้งใจมากขนาดไหนที่จะช่วยให้เธอค้นพบตัวตนของเธอ แม้ชีวิตของพวกเขาจะสั้นนิดเดียว แต่พวกเขาก็ยินดีสละเวลาที่มีค่ามาช่วยเด็กเนรคุณอย่างเธอ เธอเคยคิดถึงคนอื่นนอกจากตัวเองบ้างไหม !” ณ ตอนนี้ตาของแมงมุมใจดีได้กลายเป็นสีส้มเข้มไปแล้ว

                “แต่นั่นมันก็เพื่อ...  นั่นก็เพื่อตัวพวกเขาเองนี่ฮะ... พวกเขาทุกตัวก็อยากมีจุดประสงค์ในชีวิต อยากมีคนสืบทอดสิ่งที่พวกเขาเป็นกันทั้งนั้นนี่ฮะ” เจ้าหยดหมึกน้อยพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับว่ามันกำลังจะร้องไห้

                “หุบปากนะ! แล้วฉันล่ะ ถ้าฉันไม่ช่วยเธอไว้จากหยดฝนในวันนั้น ไม่อุ้มเธอไว้ ป่านนี้เธอก็คงละลายหายหายไปแล้ว”

                “... ผม... ผมรู้ฮะ ...เพราะงั้นก็ผมเลย...

                “เธอบอกว่าคุณพ่อไม่ใช่พ่อของเธอ นั่นอาจจะจริงก็ได้ แต่ฉันนี่สิ ฉันเป็นผู้ให้ชีวิตเธอ เพราะ ฉ นั้น เธอต้องฟังฉัน”

                “ผมเลย...”

                “ฉันนี่แหละ คือแม่ของเธอ! เธอต้องฟังฉัน!” ตอนนี้ดวงตาของแมงมุมใจดีกลายเป็นสีแดงเข้มไปเรียบร้อยแล้ว

                “ผมรู้ฮะ... เพราะอย่างนั้นผมเลยรักคุณแมงมุมไงครับ”

                “....”

                แมงมุมใจดีนิ่งเงียบไปสักครู่ ตาทั้งสี่ของมันเริ่มกลับมาเป็นสีขาวอีกครั้ง เขี้ยวยาวๆที่โผล่ออกมาจากปากของมันก็ค่อยๆหลบกลับเข้าไปซ่อนอยู่ในรอยยิ้มอันอ่อนโยนของมันเหมือนเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว และแมงมุมใจดีก็กลับมาหน้าใจดีเหมือนเดิม

                “เอาล่ะ... ฉันได้ยินอย่างงั้นฉันก็ไม่โกรธแล้วล่ะ ...เมื่อกี้ถ้าฉันทำเธอตกใจฉันก็ขอโทษนะ... หนูน้อย” แมงมุมใจดีพูด

                “ทีนี้... เธอบอกฉันได้รึยังจ๊ะ ว่าเธอเลือกที่จะเป็นอะไรเหรอจ๊ะ”

และนั่นจะเป็นประโยคสุดท้ายที่แมงมุมใจดีจะพูดด้วยน้ำเสียงใจดี

“...

ผม...

ผมเป็น...

ผมเป็นหยดหมึกครับ

...”

            แมงมุมใจดีกระโดดไปหาม้วนกระดาษชำระที่วางอยู่ห่างจากตัวมันไม่กี่ก้าวย่าง มันเริ่มออกแรงผลัก หวังให้ม้วนกระดาษกลิ้งไปทับเจ้าหยดหมึกน้อยผู้หมดหนทางหลบหนี

                “ถ้าอย่างงั้น... แกก็ซึมหายไปจากโลกนี้ซะเถอะ ไอเด็กเนรคุณ!” ตาของแมงมุมใจดีกลายเป็นสีแดงอีกครั้ง

                เจ้าหยดหมึกน้อยไม่ขยับไปไหน มันโล่งใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิด

แก็ง... แก็ง...

และร่างของแมงมุมใจดีก็ค่อยๆจางหายไป

เหลือแต่ม้วนกระดาษที่แน่นิ่ง ไม่ไหวติง

มันจะเป็นตอนที่เขาเปิดประตูห้องทำงานของเขาเป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งสัปดาห์ ที่นักวาดภาพประกอบจะเดินเข้ามาในห้อง

และได้พบว่าปากกาวิเศษสีทองที่เปรียบเสมือนสิ่งพิเศษสิ่งเดียวในชีวิตของเขานั้นได้ตกลงมาแตกสลายอยู่กลางพื้น

และความวิเศษของมันนั้นก็ได้จบสิ้นลงแล้ว

ก่อนที่เขาจะได้รู้สึกเสียใจกับการจากไปของตัวเอกในชีวิตของเขา

เขาจะเริ่มรู้สึกถึงความเงียบงันของห้องทำงานของตัวเอง

เขาจะรู้สึกไม่คุ้นเคย

แต่เขาก็จะเข้าใจ

เขาจะเริ่มรู้สึกถึงความรู้สึกเปลี่ยวเหงาสุดขั้วหัวใจที่เกิดขึ้นแบบฉับพลัน

ซึ่งจากนี้ไปอีกหลายปี

มันจะเป็นสิ่งเดียวที่เขารู้สึก

ความรู้สึกนี้จะกลายเป็นสิ่งที่เขาเกลียดชังยิ่งกว่าสิ่งไหน

แต่เขาก็จะเข้าใจมัน

และนอกจากนั้น

เขาจะได้มองเห็นหยดหมึกสีดำหยดหนึ่ง

หยดหมึกหยดนั้นจะอยู่บนริมขอบถ้วยใบหนึ่ง

ถ้วยใบนั้นก็จะมีน้ำใส่อยู่เต็มใบ

ก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง เขาจะได้ยินเสียงเจ้าหยดหมึกน้อยเอ่ยบางสิ่ง

“ผมเป็นหยดหมึก”

และเขาจะได้เห็นมันกลิ้งตกลงไปในถ้วยใบนั้นด้วยกำลังของตัวมันเอง

และร่างของเจ้าหยดหมึกน้อย ก็จะค่อยๆจางหายไป

ในขณะที่น้ำในถ้วยใบนั้น ค่อยๆขุ่นมัว

สำหรับนักวาดภาพประกอบ

หัวใจของเขาจะแตกสลาย

....

แต่เขาก็จะเข้าใจ

“และนิทานเรื่องนี้ ก็จะสอนให้รู้ว่า .....”

Catalyst 8

Image: สิงหาคม 2551

ข้ออ้างที่รัก

                จะว่าไปมันก็เป็นเรื่องแปลก…

                พระเจ้าสาปให้เราทุ่มเทชีวิตในสัดส่วนที่เยอะพอควรเพื่อการตามหาวิญญาณอีกซีกหนึ่ง

อีกคนที่พลัดพรากจากกัน...จากกันไปตั้งแต่ก่อนที่เราทั้งคู่จะได้เข้าใจว่าทำไมเราถึงต้องการกันและกัน

            …คำสาปของพระเจ้า สร้าง “เธอ”ขึ้นมา

และตราบใดที่คุณยังหา “เธอ”ไม่พบ... “เธอ” ก็จะเป็นเหตุผลเดียวที่คุณไม่เคยพูดได้เต็มปากว่า “ชีวิตของผมไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว”

                หรือแม้ว่าคุณจะได้พบกับคนที่คุณแน่ใจว่าเป็น“เธอ”แล้ว ...โชคดีหรือร้ายไม่ทราบได้... คุณจะทำได้อย่างมากก็แค่จ้องมองดวงตาของเธอ และเห็นแต่เงาสะท้อนของตัวเองเท่านั้น

สิ่งที่คุณเห็นไม่ใช่ “เธอ” แต่มันเป็นแค่อีกด้านหนึ่งของตัวคุณ ด้านอันสวยงามที่คุณจะได้พบก็ต่อเมื่ออยู่กับเธอเท่านั้น

และไม่มีวันที่วิญญาณทั้งสองซีกของคุณจะมองเห็นสิ่งเดียวกันได้

เป็นได้แค่เพียงกระจก

...สะท้อนส่วนที่ลุ่มลึกและบอบบางของกันและกัน

เพราะ ฉ นั้น จะว่าไปมันก็เป็นเรื่องแปลก...

พระเจ้าสร้างชายและหญิงให้รักกัน

แต่พระเจ้าไม่เคยบอกว่าทำไม

…

เคยรู้สึกว่าตัวเองกำลังหาข้ออ้างเพื่อจะรักอะไรสักอย่างไหมครับ

ไม่ว่าเธอจะดีหรือเลว สุดท้ายเราก็มักจะมีคำพูดสารพัดมาปกป้องสิ่งที่เรารักเสมอ ไม่ว่าจะเป็นการพูดปกป้องประเทศไทยจากฝรั่งที่มาดูถูกเหยียดหยาม ไปจนถึงเจ้าของปกป้องหมาที่ไปกัดเพื่อนบ้าน หรือแม้กระทั่งนักเขียนที่มานั่งหาข้อแก้ต่างแทนผลงานของตนที่ถูกวิจารณ์

แต่นั่นก็อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องที่จะกล่าวเสมอไป เพราะเส้นแบ่งระหว่างการปกป้องสิ่งที่เรารัก กับการปกป้อง“เหตุผล”ที่เรารักสิ่งนั้นก็ค่อนข้างจะเจือจาง และมันก็ยากที่จะแยกแยะให้เห็นความแตกต่างของการกระทำทั้งสองอย่างชัดเจน

ถ้าผมจะลองอธิบายแบบคนคลั่งไคล้ตรรกะดู ท้ายสุดแล้วความรักก็คือการยึดติดกับบางสิ่งที่อยู่นอกเหนือจากทุกสิ่งที่เป็นส่วนหนึ่งของตัวเรา ความรักคือความเชื่อว่าบางอย่างจะนำพามาซึ่งความสุข หรือเราอาจจะบอกว่าความรักคือการสร้างกฎเกณฑ์ขึ้นมาเพื่อกำหนดว่าสิ่งใดจำเป็นในการใช้ชีวิตของเราก็ได้

แต่หากผมเลิกคิดที่จะอธิบายความรักและลองมองดูความรักตามสิ่งมันปรากฏต่อสายตา ความรักนั้นก็ช่างเป็นมโนภาพที่เลื่อนลอยเคว้งคว้าง ไร้คำบรรยาย

และความรักในตัวบุคคลนั้น หากแลดูแล้วอาจเหมือนละเอียดอ่อนและลุ่มลึกกว่าความรักในตัวอุดมคติ แต่แท้จริงแล้ว โดยเนื้อในก็มิได้ต่างกัน ความรักก็คือความรู้สึก“อยาก”รูปแบบหนึ่ง มันคือความอยากที่เกิดมาจากความอ่อนแอพื้นฐานที่เราต่างตั้งสุมมุติฐานกันขึ้นมาว่ามนุษย์ทุกคนย่อมมี ความอ่อนแอที่ทำให้มนุษย์ไร้ความสามารถที่จะดำรงอยู่อย่างโดดเดี่ยวนั่นเอง

เวลาเรารักใครสักคน เรามักวาดฝันไปว่าคนคนนี้จะมาเติมเต็มทุกสิ่งที่เราขาดหาย นึกเอาเองว่าเขาจะต้องทำในสิ่งที่เราคาดหวัง หรือแม้กระทั้งเพ้อฝันไปกับนิยามขอคำว่า “ตลอดไป”

สุดท้ายแล้ว ...ตัวเราเองก็ทำให้ความผิดหวังกลายเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เสียเอง

ที่ผ่านมา แม้ว่ามนุษย์จะพยายามวาดภาพความรักให้สวยงามมากแค่ไหน สุดท้ายเราก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความรักนั้นมักจะนำมาซึ่งการกระทำและอารมณ์ที่โง่เขลาในหลายๆรูปแบบ

นี่... คือความเป็นจริง

…

ทำไมผมถึงรักคุณ อะไรทำให้เราพบกัน จะมีวันไหนที่เธอจะไม่รักฉันแล้วไหม คำถามเหล่านี้ ผมเชื่อว่ามันคงถูกเอ่ยผ่านปากคู่รักทุกคู่มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

แต่หากจะลองถามคำถามที่ยิ่งใหญ่กว่าดู

ทำไมคนเราถึงต้องรัก...

เพราะหากจะกล่าวว่าความรักนั้นแลดูเหมือนละเอียดอ่อนและลุ่มลึก หากแต่ในความเป็นจริง มนุษย์ทุกคน ตั้งแต่บุคคลที่หยาบช้ากระด้างที่สุดไปจนถึงนักบุญผู้มีจิตใจสูงส่งล้วนแล้วแต่รักเป็นกันทั้งนั้น

หากความรักเป็นเรื่องที่สูงส่งจริง เหตุใดมันจึงเป็นเรื่องที่ธรรมดามากขนาดนี้ไปพร้อมๆกันด้วย

หรือว่าที่แท้แล้วมันเป็นเพราะความจริงที่ว่าความรักเป็นสิ่งที่พวกเราทุกคนมีโดยที่ไม่ต้องเข้าใจมันก็ได้ที่เพิ่มคุณค่าให้กับตัวมันเอง

อาจไม่มีคำตอบ หรืออาจไม่มีประโยชน์ที่จะหาคำตอบ แต่อย่างหนึ่งที่พวกเราทำเสมอมาก็คือยอมรับว่ารักเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้และมันคือสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นธรรมดา

ใช่แล้ว... เราไม่ได้หยุดอยู่แค่การหาข้ออ้างในการรักใครสักคน

เราทำแม้กระทั่งการเสาะหาข้ออ้างที่จะ “รัก”

เพราะมันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ เพราะว่าพระเจ้าบอกให้รักกัน หรือเพราะความเห็นแก่ตัวในระดับเซลที่ต้องการจะสืบพันธุ์

ซึ่งจะว่าไป มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนเราจะเสาะหาเหตุผลสักหนึ่งข้อในการสร้างข้อผูกมัดมากมายให้กับชีวิต  ข้อผูกมัดที่เชื้อเชิญมาแต่ความวุ่นวาย ซึ่งในบ่อยครั้งก็สร้างแต่ปัญหามากกว่าความสุข

แต่ก็ไม่เคยมีสักครั้ง ที่เราจะแน่ใจได้จริงๆ ว่ามันคือเหตุผลที่แท้จริง

            คนเราไม่เคยเข้าใจว่าทำไมเราถึงนั่งกุมมือคนที่อยู่ข้างๆเรา

แต่...

แต่ผมมองข้างๆกาย ผมก็ยังมองเห็น“เธอ” … หญิงสาวของผม

ผมรู้ว่าวันนี้ผมจำเป็นต้องมีเธอ แต่ผมก็ไม่เคยรู้ว่าถ้าหากเราไม่ได้พบกัน วันนี้ของผมจะเป็นอย่างไร

ผมรับรู้ได้เสมอว่าเธอรู้สึกอะไร แต่ผมก็ไม่เคยเข้าใจว่าจริงๆแล้วเธอรู้สึกอย่างไร

ผมอยากให้เธอมีความสุข แต่มันก็เพราะเมื่อเธอสุข ผมเองก็จะสุขไปด้วย

                ผมคิดว่าผมรักเธอ...

แต่อย่างที่กล่าวไป สำหรับผม... นิยามของคำว่า “รัก” นั้นไม่เคยชัดเจน

                ผมไม่อาจรู้ได้ว่าผมรักเธอ หรือจริงๆแล้วผมแค่รักเงาสะท้อนของตัวเองที่ส่องประกายอยู่ในแววตาของเธอ หรือแค่อยากโอบกอดความสุขที่ผมเชื่อว่าเธอเป็นคยให้

                ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชีวิตที่ผ่านมาผมได้ตามหาสิ่งที่ “เธอ”เป็นรึเปล่า แต่ผมรู้ว่าถ้าหากการเดินทางดังกล่าวได้เกิดขึ้นจริงๆล่ะก็ “เธอ”ก็น่าจะเป็นจุดหมายสุดท้ายแล้ว

                …

เพราะ ฉ นั้น มันอาจจะจริง

ท้ายที่สุดคนเราก็ไม่มีเหตุผลที่จะรักใครสักคน ไม่เข้าใจแม้กระทั่งสิ่งที่ตัวเองกำลังรู้สึก สิ่งที่เราเป็นมันก็แค่ผลลัพธ์ของสมการบางอย่างที่ยิ่งใหญ่และลึกล้ำเกินกว่ากำลังของมนุษย์ที่จะเข้าใจ ความรักก็เป็นแค่หนึ่งในลูกเล่นต่างๆนาๆของพระเจ้าที่คนเราไม่มีสิทธิ์ต่อต้าน

ความแตกต่างระหว่าง “เหตุผล” และ “ข้ออ้าง” ก็คือเหตุผลเกิดก่อนขณะที่ข้ออ้างนั้นตามมาทีหลัง

เพราะ ฉ นั้น เราอาจต้องทำใจ และอ้าแขนยอมรับในสิ่งที่ไม่รู้ว่าเป็นคำสาปหรือคำอวยพรจากสรวงสวรรค์นี้ต่อไป เพราะสิ่งใดที่เราพยายามเสาะหาจากนี้ไป จะเป็นได้อย่างมากก็แค่ “ข้ออ้างที่เรารัก” เท่านั้น

ความสัมพันธ์ระหว่างชายและหญิง

สุดท้ายก็แค่หนึ่งในอีกหลายล้านสิ่งที่เราไม่มีทางเข้าใจ

สวัสดีค่ะพี่สิงห์ เมื่อเดือนที่แล้วๆ(ไม่แน่ใจว่าเมื่อไหร่)มีคนมาเล่าให้ฟังในเว็บพันธุ์ทิพย์เกี่ยวกับบุคคลหนึ่งซึ่งแสดงตัวว่า เขาเป็นคนที่จะไม่ยืนทำความเคารพในโรงหนังเมื่อเพลงสรรเสริญดังขึ้น แน่นอนว่าคนในเว็บนั้นต่างรวมหัวกันด่าและประจานผู้ชายคนนี้จนเกิดสงครามย่อยๆในเว็บ ไม่แน่ใจว่าพี่ทราบเรื่องนี้รึป่าวนะคะ โดยส่วนตัวตอนแรกนู๋รู้สึกว่าการกระทำของชายคนดังกล่าว ไม่ต่างจากเด็กที่เรียกร้องความสนใจถึงต้องมาประกาศตัวต่อสาธารณะชน จึงไม่ได้สนใจอะไร แต่เมื่อวันก่อนมีคนมาเล่าเพิ่มให้ฟังว่าผู้ชายคนนี้ได้ออกมาแสดงตัวทางสื่อทีวีอย่างเปิดเผย และยังยืนยันความคิดเดิมโดยยกข้อกฎหมายมาอ้าง ว่าสิ่งที่เค้าทำไม่ผิดกฎหมาย อยากจะทราบความคิดเห็นของพี่น่ะค่ะ ว่าโดยส่วนตัวแล้วพี่มองเรื่องนี้ยังไงคะ ทั้งต่อชายคนดังกล่าวและต่อผู้คนที่ให้ความสนใจชายคนนี้โดยการออกมาด่าและประจานการกระทำของเค้า ช่วยตอบด้วยนะคะอยากทราบจริงๆ
 ปล. พี่จะมีงานเขียนอื่นออกมาในเร็วๆนี้รึป่าวคะ

Manekan

โอสถ์ ช่างเป็นเรื่องที่ sensitive จริงนะนี่ คนตอบลำบากใจจริง (รวมถึง บ.ก. สุดสัปดาห์ด้วยนิ) แต่ก็อีกนั่นแหละ ผมก็ไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ว่าเสรีภาพทางความคิดเป็นสิ่งที่ควรจะสละเพียงเพราะว่ากลัวความซวยมาเยือน เพราะ ฉ นั้น ถ้าหากเล่มหน้าคอลัมน์ผมหายไป (หรือหนังสือไม่ได้ออกอีกแล้ว) ก็ไม่ต้องรู้สึกผิดนะครับ ผมก็แค่ต้องไปหางานใหม่ทำเท่านั้นเอง (พูดเหมือนเขียนคอลัมน์นี้แล้วได้ชิ้นละห้าหมื่นเลยนะ)

                ผมขอพูดเช่นนี้ก็แล้วกันนะเออ ผมเชื่อว่าศรัทธาที่แข็งแรงและบริสุทธิ์นั้นควรผ่านการพิสูจน์ก่อนครับ ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในเรื่องความรักที่มีให้องค์พระมหากษัตริย์ของเราเท่านั้น แต่รวมไปถึงศรัทธาในศาสนา ปรัชญาที่เป็นแก่นของจิตวิญญาณ หรือแม้กระทั่งการเลือกว่าจะเชียร์บอลทีมไหน    การสงสัยว่าเราทำไมถึงเชื่อในสิ่งที่เราเชื่อและทำในสิ่งที่เราทำเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่งยวดเพื่อที่จะให้ได้มาซึ่งความหมายที่แท้จริงในสิ่งที่เราเป็น   

                อย่างในกรณีนี้ ผมจะขอเอาเรื่องกฎหมายโยนทิ้งไปก่อนนะครับ เพราะกฎหมายก็เป็นแค่ศีลธรรมขั้นพื้นฐานของมนุษย์เท่านั้นเอง ส่วนชายคนดังกล่าวกับผม ถึงแม้ไม่ได้สนิทอะไร แต่ความจริงก็รู้จักกันอยู่ครับ และสิ่งที่เขาทำนั้น จะเป็นสิ่งที่ยอมรับได้ ผมว่าก็ต่อเมื่อมีสองข้อนี้ก่อนครับ ข้อแรกก็คือเขาเคยเป็นหนึ่งในคนไทยที่เชิดชูสถาบันกษัตริย์กับเช่นเดียวที่ทั้งสังคมทำ แต่เหตุการณ์บางอย่างในชีวิตทำให้เขาได้สูญเสียศรัทธาที่เขามีไป และนำไปสู่การ“เลือก”ที่จะทำในสิ่งที่เขาทำในที่สุด หรือพูดอีกแง่ได้ว่าการกระทำของเขานั้นต้องมาจากเหตุบางอย่างที่เหมาะสม มิใช่ว่าทำเพียงเพราะเรียกร้องความสนใจอย่างที่น้องพูดมาครับ เฉกเช่นเดียวกับการที่เราทุกมีความรักให้กับในหลวงนั่นแหละครับ ถ้าสักวันเราลองถามตัวเองดูจริงๆ ว่าทำไมเราถึงรักในหลวง แต่ต้องถามแบบตั้งใจและค้นหาคำตอบอย่างจริงจังนะครับ ไม่แน่ว่าคำตอบที่เราเจออาจจะช่วยให้เราเข้าใจคนที่เลือกที่จะไม่ยืนในโรงหนังก็ได้นะครับ

                และในข้อสอง (ซึ่งผมคิดว่าสิ่งที่ชายคนนั้นทำไม่น่าจะผ่านข้อนี้นะครับ) ผมเชื่อว่า“การไม่ยืน” นั้น จริงๆแล้วเป็นสิ่งที่เก็บไว้กับตัวเองก็ได้ ไม่จำเป็นต้องไม่ยืนเพื่อให้คนอื่นเห็น เพราะถ้าหากเรามีความเข้าใจในสังคมรอบข้างแม้แต่น้อย เราก็จะมีความเคารพให้ผู้อื่นที่มีความเห็นแตกต่างนะครับ การที่เราไม่ยืนและทำตัวเด่นด้วยการคุยกันเสียงดัง กินป็อปคอร์นหรืออะไรก็แล้วแต่ มันก็เท่ากับการบอกทุกคนที่ยืนอยู่อย่างอ้อมๆว่า “มรึงจะยืนกันทำไมฟระ ไอฟราย” นั่นแหละครับ การกระทำเช่นนี้จะมีจุดประสงค์ได้ก็เพียงอย่างเดียวก็คือเพื่อตอบสนองอัตตาของตนเองเท่านั้นเอง ถ้าทำใจยืนไม่ได้จริงผมก็ขอแนะนำให้นั่งอยางเงียบๆครับ หรือไม่ก็ดูแถวหลังๆก่อน และพอเพลงขึ้นปุ๊ปก็ออกไปนอกโรงก็ได้ครับ แล้วก็กลับเข้ามาตอนเพลงจบ แต่ในขณะเดียวกันผมก็เชื่อว่าคนที่เลือกที่จะยืนก็ไม่มีสิทธิไปต่อว่าด่าทอคนที่นั่งอยู่อย่างสงบ โดยไม่ได้เรียกร้องความสนใจใดๆนะครับ

                แต่อย่างว่านี่ก็แค่ความเห็นส่วนตัวของผมเท่านั้น ใครคิดต่างจากนี้ก็เขียนกันเข้ามาได้นะครับ (แต่อย่ายาวเกินเน่อ) ถ้ามีเหตุผลที่ดีก็จะเอามาลงครับผม

                ป.ล. งานเขียนเล่มต่อไปก็อาจจะเป็นรวมเล่มตอบตามใจนี่และคราบ

สวัสดีจ้า เราเคยรู้สึกไม่เข้าใจตัวเอง ในขณะที่เพื่อนอายุไล่เลี่ยกัน เขาคิดไปไกล เช่น เขาเรียนจบ เขาจะมีงานทำ ไปทำงานต่างจังหวัด จะ สอบเป็นผู้สอบบัญชี จะเป็นนายตัวเอง โอ้ย หลากหลายสารพัน แต่ทำไมเราแค่ ทำวันนี้ให้ดีพอ ยังไม่มีเป้าหมายหรือจุดยืนอันใด  เราเลยอยากรู้มุมมองของสิงห์ ว่าถ้าเอาสาระ จะมีมุมมองอย่างไร เคยมีใครมาพูดให้เข้าหูสิงห์ ทุกวันไหม ว่าเรียนจบแล้ว ทำไมไม่ทำงานบริษัท ทำไมไม่เรียนโท เพิ่มความรู้ ทำไม ทำไม และ ทำไม (แอบคิดในใจ มายุ่งอะไรกะตู) แต่เมื่อเรามีสัมพันธ์กับมนุษย์ หลากหลายสมอง โดนกรอกหูทุกวันมันก็อดคิดไม่ได้ (อ่ะ อย่าตอบว่าก็อุดหูอย่าไปฟัง) หวังว่าจดหมายนี้ อาจจะทำให้สิงห์ มีเรื่องลงสุดสัปดาห์บ้าง จะรออ่าน ถ้าไม่ได้ลง เด๋วจะส่งเรื่องอื่นไปอีก เอาให้รู้กันไป วะฮ่าฮ่า  สวัสดีจ้า

ON

                โอสถ์ เรื่องนี้นี่มีปัญหากันเยอะนะครับ ซึ่งผมว่ามันก็ค่อนข้างเป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่ใฝ่หาคำตอบอะไรสักอย่าง เพื่อให้เข้าใจถึงความหมายแห่งการมีอยู่ของตน ผมเองก็ไม่ต่างกัน

                แต่อย่างหนึ่งที่ผมเชื่อก็คือความหมายกับความสุขไม่จำเป็นต้องมาพร้อมกัน บางทีคุณอาจจะต้องเลือกดูนะครับ ถ้าหากว่ามีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่แล้วก็จงเลิกสนใจคำพูดคนรอบข้างไป ถ้าเป็นเช่นนั้นผมถือว่าคุณมีบุญซะด้วยซ้ำ แต่ถ้ายังรู้สึกขาดอะไรบางอย่างอยู่ ก็อยากให้ลองค้นหาความฝันของตัวเองให้เจอดู ซึ่งคำตอบนั้นอาจไม่ได้มาจากการเดินดุ่มๆเข้าไปหา แต่อาจจะมาจากการได้หลุดพ้นจากสภาวะเดิมๆที่เจอะเจออยู่ทุกวันก็เป็นได้นะครับ ผมแนะนำว่าการเดินทางไกลนานๆโดยไม่ต้องเหลียวหลังหันกลับมามองก็อาจจะช่วยคุณได้  แต่ผมก็ไม่อาจสัญญาได้ว่าหลังจากคุณได้เจอความหมายแล้ว สิ่งที่รออยู่จะคือความสุขหรือไม่

                เพราะ ฉ นั้น ปริญญาโท งานดีๆ คำชื่นชม การหลุดพ้น

                อะไรก็แล้วแต่ เลือกเอาเถอะครับ แต่ละคนก็มีหนทางต่างกันไป

มีแต่คนอยากผอม แต่ดิฉันอยากอ้วนมาก ทำยังไงดี กินก็ไม่ใช่น้อย ๆ แต่ยังไม่อ้วน กรรมพันธุ์หรือก็ไม่ใช่ เพราะพี่สาวอ้วนมาก ช่วยตอบให้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ

กิตติมา

ไอกระผมก็จะขอถามกลับก่อนนะครับว่าคุณเธอจะอยากอ้วนไปทำ“อุล”อะไรรือครับ นี่พูดในฐานะคนที่เพิ่งอดข้าวอดน้ำ กินแต่ผักปลาจนลดไปได้ 6 กิโลฯเมื่อเดือนที่แล้วนะขอรับ กว่าจะลดได้มันทรมารนะรู้ไหม ...ทรมาร แต่ก็อีกนั่นแหละ สังคมก็ย่อมมีความคิดที่หลากหลายนะครับ ถ้าผมไม่รับฟังคุณเพียงเพราะเรามีรสนิยมทางน้ำหนักที่แตกต่างกันเดี๋ยวชาวบ้านเค้าจะครหากันได้ว่าจิตใจผมคดแคบเหมือนนายกคนปัจจุบันนะเออ

                ไอการที่คุณไม่อ้วนสักทีนั้นอาจจะมาจากปัจจัยหลายอย่างนะครับ บางทีมันอาจจะเป็นเหตุผลทางกรรมพันธุ์จริงๆก็ได้นะ พี่น้องก็ไม่จำเป็นว่าต้องได้รับทุกอย่างจากพ่อแม่มาเหมือนกันหมด (ยกตัวอย่างเช่นพี่ชายกระผมที่ผมดกดำเป็นมันยอง แต่ตัวผมนั้นกลับหัวเถิกฤกดิ์ดีซะอย่างงั้น) ส่วนอาการที่คุณเป็นนี่อาจจะเรียกว่า (อาจจะนะ กระพ้มมิใช่หมอ) lipodystrophy ก็ได้นะครับ ซึ่งอาการนี้เป็นอาการที่ร่างกายเผาพลาญไขมันอย่างรวดเร็วตลอดเวลา เรียกว่ากินเท่าไหร่ใช้หมดครับ

                มีวิจัยบางอันที่ผมอ่านมาจากอินเตอร์เน็ตนะ (ฟังดูโคตรหน้าเชื่อถือเลย..) เค้าบอกว่าวิธีหนึ่งที่อาจได้ผลคือให้ลองลดอาหารดูสักสามสี่วันก่อน และจากนั้นให้กินเป็นปกติหนึ่งสัปดาห์ ทำอย่างงี้ซ้ำไปซ้ำมาน้ำหนักก็จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆครับ แต่ก็อย่างที่บอกไปว่ากระผมไม่ใช่แพทย์ผู้มีจรรยาบัน เพราะ ฉ นั้นผมว่าทางที่ดีไปปรึกษาผู้เชี่ยวชาญดีกว่านะขอรับ   

                …เออ เอาเข้าไป ตอบหมดตั้งแต่ปัญหาการเมือง เศรษฐกิจยันความรักและสุขภาพ ดูซิเดี๋ยวจะมีอะไรมาอีก (ไอสิงห์เอ้ย ไม่น่าทำตัวรู้ไปหมดเลย)

สวัสดีค่ะ กะว่าจะเข้ามาทักทายตั้งนานล่ะคะ ชอบอ่านมากเลยคอลัมภ์นี้ ...ที่สุดมีคำถามนะคะ อยากถามว่า เวลาเราอยากรู้ในเรื่องอะไรซักอย่าง แล้วเราได้ถามคนอื่นเพื่ออยากจะได้คำตอบ(ที่มันบรรเจิด) แต่เค้าก็ตอบแบบกวนๆ เราจะทำไงดีคะ กับคนประเภทนี้ เพราะเจอบ่อยมาก

Walaipan

ผมว่าถ้าเราเจอคนอย่างนั้นนะครับ ทางที่ดีเราควรบินไปเวียดนาม และซื้อข้าวสารมาตุนไว้นะครับ เพราะว่าน้ำมันกำลังแพง และที่สำคัญอย่าลืมเอาเจลใส่ผมไปนะครับ เพราะว่าในการเดินทางไกลนั้น ถึงแม้ว่าเราจะไม่มีกางเกงในใส่ แต่ให้ผมอยู่ทรงนี่สำคัญมากกกกกกก

... :-P มีเยอะจริงๆนะครับ คนประเภทนี้

พี่สิงห์ คือ จะถามว่า " มีเพื่อนคนนึงชอบคนที่เค้ามีแฟนแล้วอ่ะ (มันเป็นเรื่องธรรมดาที่แก้ไม่ตกจิงๆนะพี่) ทำไงดีอ่ะค่ะ คนที่เพื่อนชอบเค้าคบกับแฟนมาประมาณ 3-4 ปีแล้วอ่ะพี่ เพื่อนอายุประมาณ17  คนที่เพื่อนชอบอายุประมาณ 24 คนที่เพื่อนชอบนิสัยคล้ายๆพี่อ่ะแหละ (ถึงได้มาถามพี่งัย) พี่คิดว่าเค้าพอมีโอกาสจะชอบเพื่อนหนูมั่งมั๊ยเนี่ย (คนแก่ๆนี่ชอบผู้หญิงแบบไหนนะเนี่ย??) เห็นล่ะเครียดแทนเพื่อนเลย เพ้อทั้งวัน ไม่ต้องตอบผ่านสเปซก็ๆได้นะค่ะ ตอบในเมลล์ก้อได้ค่ะ

himitsu tp

ต: .......พี่ว่านะ ถ้าพี่บอกว่ามีโอกาสน้องก็คงเชื่อพี่ แต่ถ้าบอกไม่มีน้องก็คงคิดว่า “พี่สิงห์คงไม่ได้ถูกไปหมดทุกเรื่องหรอก”

                ...เพราะ งั้นปล่อยมันเป็นไปเถิดครับ อนิจจัง กะละมัง

                ป.ล. ผมไม่ว่างตอบในเมลเน่อ เพราะ ฉ นั้นใครถามเข้ามาแล้วอยากได้คำตอบอย่างเร่งด่วยคงจะไม่ได้นะครับ ขออภัย

Catalyst 5

อักษรตัวหนา

                ผมอายุ 23 ปี

                10 ปีที่แล้ว เด็กน้อยคนหนึ่ง โดนโจมตีด้วยความคาดหวังจากผู้คนรอบข้าง “วรรณสิงห์... เธอเป็นตัวแทนโรงเรียนไปประกวดเรียงความนะ ให้คุณแม่ติวให้ด้วยล่ะ”  “ทำไมเป็นลูกนักเขียนแล้วลายมือไม่สวยเลย”  “นี่เหรอลูกเสกสรรค์-จิระนันท์ ก็แค่เด็กสำเร็จรูปคนหนึ่ง” ฯลฯ

                มันมากพอที่จะทำให้เด็กคนหนึ่ง เกลียดทั้งการเขียนและการอ่านอย่างหมดหัวใจ...

                6 ปีที่แล้ว งานเขียนชิ้นแรกของผมตีพิมพ์ในวารสารของโรงเรียนสามเสนวิทยาลัย มันเป็นบทความยาวสองหน้ากระดาษ เนื้อหาเกี่ยวกับประสพการของผม ในช่วงหนึ่งปีที่ไปใช้ชีวิตเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนอยู่ที่ประเทศอเมริกา

                4 ปีที่แล้ว นิตยสารสุดสัปดาห์ตีพิมพ์บทความของผม เป็นครั้งแรกที่ผมได้เขียนงานให้มหาชนได้อ่าน

                1 เดือนที่แล้ว ผมไปนั่งเซ็นหนังสืออยู่ที่งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่หนังสือของผมขายหมดเกลี้ยง

                ลองมองกลับไป...

                เออ... ทำไมวะ

                การเป็นนักเขียนไม่เคยเป็นความฝันวัยเด็กของผม ผมไม่เคยไปนั่งเขียนนิยาย สร้างโลกในกระดาษอยู่ใต้ต้นมะม่วงหลังบ้าน (อันที่จริง ผมโตมาด้วยการอ่านการ์ตูน) และอย่างที่เกริ่นไปข้างต้น ถ้าหากว่ามีครูคนไหนมาบอกให้ผมในวัยเด็กลองเขียนอะไรดูล่ะก็ ผมซึ่งมีความก้าวร้าวอย่างล้นเปี่ยมในเวลานั้นก็คงจะตอบไปว่า แล้วแม่อาจารย์เป็นครูรึเปล่าครับ

                แล้วทำไมมันเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นได้ ทำไมผมถึงมาคุยกับคุณผ่านหน้ากระดาษแผ่นนี้ได้ มันเป็นเรื่องที่ผมเองยังคงสงสัยเรื่อยมา ทำไมนะ...ทำไมผมถึงเริ่มเขียน

ลองมองกลับไป...

                ความรู้สึกแปลกแยกไม่ใช่เรื่องประหลาดสำหรับมนุษย์ ความรู้สึกที่ว่าโลกไม่เข้าใจเราและคนรอบข้างนั้นช่างเขลาเหลือเกินนั้นคงจะเคยมีกันทุกคนในวาระที่ต่างๆกันออกไป สำหรับตัวผมนั้น ผมคงไม่สามารถพูดได้ว่าผมเติบโตมาโดยมีความรู้สึกแปลกแยกสุมอยู่ในอกมากกว่าคนอื่นๆ แต่ก็คงพูดได้ว่ามันมีอยู่มากทีเดียว อย่างไรก็ตาม ผมจะขออนุญาตละเว้นการอธิบายตัวเองไว้ก่อน ความแปลกแยกในจิตใจไม่ใช่สิ่งที่จะส่งผ่านออกมาทางตัวอักษรได้อย่างง่ายดาย

                  ในวัยเด็ก ผมดูแลจิตใจตัวเองด้วยการทำตัวไม่แตกต่าง เหมือนกับลูกสิงโตที่โดนคนเก็บไปเลี้ยง ผมเป็นสิงโตค่อนข้างเชื่องทีเดียว เชื่องในที่นี้ไม่ได้หมายความว่าผมเป็นเด็กที่ว่านอนสอนง่ายแต่ประการใด หากแต่ผมยินดีที่จะคล้อยตามไปกับอะไรก็ตามที่คนรอบข้างบอกว่ามันเป็นสิ่งที่ควรเป็น ถึงแม้ว่ามันจะตรงข้ามกับความคิดเบื้องลึกของผมโดยสิ้นเชิง

                โดดเรียน สูบบุหรี่ ยกพวกตีกัน โกงการบ้าน แต่งตัวสวยงาม อะไรก็ตามที่ “เด็กเจ๋ง” เขาทำกัน ผมก็เอาด้วยหมด ผมกลมกลืนได้ดีมาก ถึงขั้นได้ชื่อว่าเป็น “เด็กป็อป” ในหมู่เยาวชนที่ร่วมสังคมกัน

                ผมได้รับการยอมรับ

                แต่ผมกลับรู้สึกแปลกแยกมากขึ้น แปลกแยกกับตัวเอง กับตัวตนที่อยู่ข้างใน

...แต่ผมไม่ยอมรับ ผมบอกตัวเองในตอนนั้นว่า นี่แหละ คือสิ่งที่เราเป็น เราอยู่ในที่ที่ควรจะอยู่แล้ว

          จนมาถึงช่วงชีวิตหนึ่ง ที่ผมได้เผชิญกลับประสพการเชิงกลับของการเป็นเด็กป็อบ หนึ่งปีที่ผมไปอยู่ที่อเมริกา ชีวิตผมพลิกผันจากเด็กหนุ่มที่ทุกๆคนในโรงเรียนรู้จักและได้รับความสนใจอย่างล้นพ้นตลอดเวลา ไปสู่เด็กที่อาศัยอยู่ในส่วนที่มืดและไม่มีใครอยากอยู่ที่สุดในโครงสร้างสังคมของเด็ก ผมกลายเป็นคนที่โดนล้อเลียนตลอดเวลา โดนดูถูกเพื่อความบันเทิงของผู้อื่นอยู่เสมอ และที่แย่กว่านั้น ผมกลายเป็นคนที่ยิ้มแหยๆทุกครั้งที่โดนล้อ ทำเหมือนกับว่าผมไม่รู้สึกอะไร และไม่เคยตอบโต้ด้วยวิธีการใดๆเลย ทุกอย่างที่ผมได้เป็นในตอนนั้น มันช่างตรงข้ามกับตัวตนที่ผมสมมุติขึ้นมาก่อนหน้านั้นเหลือเกิน 

          มันน่าแปลก แต่ดูเหมือนว่า ในเวลานั้น สิ่งที่ผมเป็นกลับเป็นตัวแปรที่ขึ้นอยู่กับสถานที่ที่ผมอยู่ และสามารถพลิกกลับได้ในช่วงเวลาอันน้อยนิด ประสพการครั้งนั้นได้สอนผมว่า ตัวตนสังเคราะห์ที่สร้างมาจากมุมมองและความต้องการของสิ่งรอบตัวนั้น มันช่างบอบบางเสียเหลือเกิน

                และเมื่อมันพังลง

สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ในใจผมก็คือความว่างเปล่า

...กลวง

                 กลับมาจากอเมริกา ผมจึงเริ่มเสาะหาความแท้จริง

                งานเขียนชิ้นแรกของผมตีพิมพ์ในวารสารโรงเรียนสามเสนวิทยาลัย โดยที่มีอาจารย์ท่านหนึ่งมาบอกให้ผมลองเขียนดู ถ้าเป็นตอนก่อนไปอเมริกาผมก็คงจะปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย แต่มาครั้งนี้ ตัวผมที่กำลังกลวงเปล่ากลับคิดว่า ลองดูหน่อยก็ได้ เผื่อมันจะช่วย

                แต่แล้วเมื่อเขียนงานชิ้นแรกจบ ผมกลับพบกับความรู้สึกอธิบายยาก ...ไม่สุข (เหนื่อยซะด้วยซ้ำ) แต่รู้สึกดีอย่างประหลาด

                ผมพบว่าการเขียนทำให้ผมได้มานั่งสำรวจตัวตนของตัวเองอย่างละเอียด เป็นการสนทนาด้านเดียวแต่กลับก่อให้เกิดข้อสรุปนับไม่ถ้วน เหมือนค่อยๆตามเก็บเศษเสี้ยวของจิตวิญญาณที่กระจัดกระจายอยู่ในชั้นอากาศอันเวิ้งว้าง เก็บมาทีละชิ้น ทีละชิ้น

                และขณะเดียวกัน ตราบใดที่มีคนอ่านแม้หนึ่งคน การเขียนทำให้ผมสามารถบอกกับโลกได้ว่า “ผมเป็นใคร”  

                ไม่ใช่โลกที่เป็นฝ่ายบอก ว่า“ใครคือผม”

                เราเป็นใคร ดี เลวอย่างไร หากยินดีที่จะคุยกับตัวเองอย่างจริงใจที่สุดแล้วล่ะก็ ผมเชื่อว่าเราทุกคนจะสามารถหาคำตอบผ่านการเขียนได้เสมอ

          และจากนั้นมา วรรณสิงห์ก็เลิกเชื่อง และกลายเป็นสิงห์โตที่ไล่ล่าหาเศษวิญญาณตัวเองผ่านการเขียนหนังสือและการกระทำเรื่อยมา

          จนมาวันนี้ ...

แน่นอนว่าการที่ผมหันมาเขียนหนังสือ ก็คงจะเป็นธรรมชาติที่ผมจะได้รับคำจำกัดความว่าผมเป็น “ลูกไม้ใต้ต้น”

แต่คำคำนี้ก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกแย่อะไรอีกต่อไป

ผมไม่ใช่เด็กชายที่กลวงเปล่าคนนั้นอีกต่อไป จิตวิญญาณของผมในปัจจุบันถึงแม้จะยังไม่ครบ แต่ก็อยู่ในหนทางแห่งการเติมเต็ม

มิได้หวาดกลัวการโดนกลืนกินอีกต่อไป

อันที่จริง มีหลายคนบอกว่าผมคือ “เสกสรรค์น้อย” และหนึ่งคนในนั้นก็คือคนที่อยู่ใกล้พวกเราสองคนที่สุด-แม่ของผมเอง

แน่นอน ผมไม่ต้องบอกว่าถ้าหากผมในวัยเด็กได้ยินประโยคนั้น ผมจะรู้สึกอย่างไร

แต่เมื่อไม่นานมานี้ ผมได้อ่านงานเขียนของพ่อเล่มหนึ่ง ในหนังสือชื่อ ผ่านพ้นจึงค้นพบ ของพ่อผม(ดร.เสกสรรค์ ประเสริฐกุล-ซึ่งหลายๆคนนึกว่าเป็นภาคสองของ ผ่านพบไม่ผูกพัน แต่มันไม่ใช่นะ) พ่อมองย้อนกลับไปในอดีต สำรวจงานเขียนที่ผ่านมาของตน และวิเคราะห์ถึงเส้นทางจิตวิญญาณของพ่อที่สะท้อนออกมาจากงานเขียนที่ตีพิมพ์มาตลอดระยะเวลาสามสิบกว่าปี ส่วนผมในตอนนี้ กำลังเขียนถึงพ่อที่เขียนถึงงานเขียนของพ่ออีกที

พ่อบอกว่าเหตุผลเดียวที่เขาเริ่มเขียนในวัยหนุ่มก็คือ พ่ออยากบอกโลกว่าเขาคิดอะไร

พ่ออธิบายความรู้สึกของพ่อตอนที่นั่งเขียนเรื่องสั้นอยู่คนเดียวหน้าผาจิที่อยู่ตรงส่วนลึกสุดของป่าในจังหวัดพะเยา (ซึ่งเป็นช่วงที่นักศึกษาหนีเข้าป่าไปร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย) พ่อบอกว่าความรู้สึกในตอนนั้น มันเป็นความสุขและความอบอุ่น เปรียบได้เหมือนกับนักโทษที่กำลังนั่งเขียนจดหมายถึงมิตรที่อยู่ข้างนอก

...ผมเข้าใจสิ่งที่พ่อบอกอย่างลึกซึ้ง คงจะไม่มีประโยคใดที่แทนความรู้สึกของเราสองคนได้ดีไปกว่านี้อีกแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ตระหนักว่าตัวผมกับพ่อในวัยหนุ่มนั้นมีความคล้ายคลึงกันมากขนาดไหน

เพราะ ฉ นั้น

“ลูกไม้ใต้ต้น” งั้นเหรอ

ผมภูมิใจ

และคงจะไม่มีอะไรจริงไปกว่านี้อีกแล้ว