ใบไม้แดง 10

ปัจจุบันเป็นของเคลื่อนที่…

 

          ปัจจุบันคืออะไร

 

                มีนักปราชญ์คนหนึ่งพูดถึงสถานะของสิ่งที่เรียกว่าปัจจุบันไว้ ได้ความว่า เวลาที่เป็นปัจจุบันอันถ่องแท้และบริสุทธิ์นั้น หาได้มีปรากฏอยู่จริงไม่ หากแต่มีเพียงแค่สิ่งที่เรียกว่าอดีตที่วิ่งไล่ตามเราอยู่ทุกวินาที กลืนกัดกินอนาคตที่ยังมาไม่ถึงอยู่ทุกชั่วขณะ

            เวลาที่เราอยู่และดำรง เป็นเพียงแค่สิ่งสมมุติ

                ใช่ไม่ใช่ นี่คือสิ่งที่ทำให้ผู้คนลุ่มหลงไปการยึดติดคาดหวังกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง และขณะเดียวกันก็โดนหลอกหลอนด้วยเหตุการณ์ในชีวิตที่ผ่านเลยมา

                เรามองดูฟ้า หวังว่าสักวันทุกอย่างจะขึ้น

                เราหลับตา คลื่นความทรงจำที่สวยงาม และอัปลักษณ์ ก็เข้าครอบงำ

                นั่นหรือเปล่า เพราะว่าปัจจุบันเป็นสิ่งจอมปลอม มนุษย์เลยมักจะดูแคลนและมองข้ามมันเสมอ

           

                คนเราบางคนวางแผนชีวิต ตัดสินใจ เลือกเส้นทางที่ยาวไกลและเหน็ดเหนื่อยที่สุด เพื่อสร้างแบบแผนของสมมุตชีวี ที่ดำรงอยู่เพียงแค่ในจิตใจของเขา บางครั้งเราแลกทุกหยาดพลังงานที่มีในวันนี่ เพื่อสร้างตัวตนที่เราคาดหวังไว้ในวันข่างหน้า

                คนเราเกือบทุกคน หยุดด้านหนึ่งของชีวิตไว้ที่ความผิดพลาดที่ผ่านมาแล้ว ไม่เดินต่อ ไม่สู้อุปสรรค เลือกที่จะอยู่อย่างปลอดภัยและเรียบง่าย มากกว่าการได้พบคุณค่าแห่งการกระทำในหลายๆวิถี

                เราเรียกมันว่าการเรียนรู้ เราเรียกมันว่าความมุ่งมั่น ทะเยอทะยาน

 

                หากแต่อะไรคือสิ่งที่มนุษย์ถวิลหาที่สุด

                หากจะบอกว่ามันคือความสุข ก็คงจะไม่ใช่สิ่งที่ผิดคาดนัก

               

                สำหรับบางคนปัจจุบันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่สำคัญพอที่จะโอบกอด

                แต่สำหรับคนบางคน ปัจจุบันคือสิ่งที่จริงแท้ที่สุด

            ผมเชื่อว่า เราสุขที่สุด ณ เวลานี้ เราร้องไห้นานที่สุด เราหัวเราะดังที่สุด ในห้วงขณะที่ดำเนินอยู่

               

                เอาความรักเป็นตัวอย่าง ทำไมรักถึงทำให้เรามีความสุข ความรู้สึกอบอุ่นที่เติมเต็มอารมณ์ให้สมบูรณ์นั้นมาจากสิ่งใด

                สิ่งดีๆที่คนอื่นให้ ความผูกพัน ความห่วงใยแบบไร้ข้อผูกมัด นั่นใช่ไหมที่ทำให้ความรักช่างสวยงามและน่าอิ่มเอมใจเสียเหลือเกิน หากแต่บ่อยครั้งที่ความละมุนละไมของความรู้สึกกลับกลายเป็นความขมขื่น ความโหดร้าย ความรู้สึกที่ไม่อยากเข้าใกล้อีกครา

                ทำไม?

            ทำไมเราจึงให้ความคาดหวังในสิ่งที่คิดว่าความรักจะให้เรา มาทำลายสิ่งสวยงามที่มันเคยเป็น ความงดงามที่มันเคยมี ทำไมเราในหลายๆครั้งเราต้องเสียใจน้อยใจกับการที่คนที่เรารักทำอะไรให้เราไม่ดีพอ

                ทำไมเราจึงต้องหวาดกลัวกับการเสียใจซ้ำๆ ทำไมเราต้องหลีกหนีการพบเจอกับผู้ที่เราเคยรักมาก่อน ทำไมเราถึงยอมให้ความรักพลั้งพลาดที่ผ่านเลย มาหยุดทุกสิ่งที่เราเคยคิดหรือเคยรู้สึก

                ทำไม?

            ทำไมเราจึงไม่มีความสุขกับตอนนี้ ไม่มีความสุขกับสิ่งที่ได้รับ กับสิ่งที่เห็นที่ สิ่งที่รู้สึก ณ ปัจจุบัน โดยไม่ต้องคำนึง ไม่ต้องเชื่อมโยงกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง สิ่งที่คาดหวังว่าจะมา ไม่เชื่อมโยงกับสิ่งที่ผานพและจบสิ้นไปแล้ว

                ทำไมเราไม่มีความสุขไปกับทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเราในเวลานี้

 

            สำหรับผม ไม่มีสิ่งในที่เป็นจริงไปมากกว่าเศษเสี้ยวแห่งกาลเวลาที่ผมดำรงอยู่อีกแล้ว ถึงแม้ว่ามันอาจจะดูเลื่อนลอยที่จะจับต้อง ถึงแม้ว่าประสบการณ์ในปัจจุบันจะกลายเป็นอดีตไปอย่างไม่หยุดยั้ง  แต่ในเวลาที่ได้รับมา ผมก็ได้เรียนรู้ว่าความสุขไม่ได้อยู่กับการยึดติด การคาดหวัง สำหรับผม ความสุขอยู่ที่การอ้าแขนออกกว้าง รับทุกสิ่งที่ลอยบินเข้ามาหา ปล่อยใจให้มีความสุขกับทุกสิ่ง

 

                ปล่อยให้ปัจจุบันเคลื่อนที่ไปพร้อมคุณ