ที่ของเรา

                ในบางครั้ง เราพร่ำเพ้อบอกดวงดาว...

                เราขอชีวิตที่งดงาม ขอความหมายให้จิตวิญญาณ  ขอความฝันให้ยึดเหนี่ยว ขอกำลังให้ขาขยับเดิน

                ...เราขอความสุขที่เป็นนิรันดร์

                มนุษย์นั้น ดูเหมือนซับซ้อน

                พวกเราเหมือนถูกประกอบขึ้นด้วยการทับถมกันของความต้องการที่ลึกล้ำยากจะหยั่งถึง หลายอย่างที่สำคัญสำหรับเรา หลบซ่อนอยู่ในจิตใจที่ใกล้แค่เอื้อม แต่สำหรับหลายๆคน พวกเขากำเนิดมาแล้วเดินผ่านไปโดยมิเคยได้รับดำตอบในสิ่งที่คนทุกคนอยากรู้

                ฉันเป็นใคร ฉันต้องการอะไร ฉันมีความหมายอะไร และอะไรที่ทำให้ฉันมีความสุข

                คำถามที่ไม่ได้รับคำตอบเหล่านี้ ก่อกำเนิดการไขว่คว้า

                จริงหรือ ว่าฝันที่เราวาด ทางเดินที่เราเลือก หรือ สิ่งสูงส่งที่เรายึดเหนี่ยว ท้ายสุดแล้วจะนำไปสู่บางสิ่งที่ทำให้เรามีความสุข

            ใช่ไม่ใช่ ทุกวิญญาณนั้นถูกเบื้องบนกำหนดให้เดินทางไปยังที่แห่งหนึ่ง ที่ที่วิญญาณดวงนั้นจะได้เป็นในสิ่งที่สูงหรือมากที่สุดที่เขาหรือเธอจะเป็นได้

                หากความจริงคือเราทุกคนจำเป็นต้องเดินทางอยู่บนเส้นทางที่เลือนรางตลอดเวลา นั่นจะหมายความว่าที่ที่เราย่ำเท้าอยู่ ณ ปัจจุบัน ไม่ใช่ที่ที่เราควรจะคงอยู่ตลอดไปเช่นนั้นหรือ

                ทำไม...

                ทำไมผมจึงถามคำถามเหล่านี้

                บางครั้งการปล่อยให้ทุกสิ่งเป็นไป เวียนไหลไปตามกระแสเชี่ยวแห่งเวลา อาจจะเป็นการดีกว่า อาจจะเป็นทางเดียวที่คนเราสักคนสามารถพบกับความสงบและจิตที่นิ่งอย่างแท้จริง

                อาจจะจริง ว่าในการเดินทางไกลนั้น การข่มตาเพื่อให้หลับใหล อาจจะทำให้ถึงที่หมายได้รวดเร็วกว่าในเชิงจิต อาจจำทำให้ความเหนื่อยล้านั้นสลาย อาจจะทำให้ใจนั้นอยู่ในที่ที่ควรอยู่ตั้งแต่รถยังไม่ออกวิ่ง แต่ก็อีกนั่นแหละ มนุษย์เราย่อมมีความอยากรู้อยากเห็นและความคาดหวังกันทุกคน มิเช่นนั้นแล้วความเศร้าและความสิ้นหวังก็คงจะมิใช่สิ่งที่ทุกคนต้องพบเจอในชีวิต

                ฉันกำลังจะไปไหน อีกนานไหมกว่าจะถึง อะไรคือสิ่งที่รอฉันอยู่...

                มนุษย์นั้น ดูเหมือนเรียบง่าย

                เราตื่นนอน เรากินข้าว เราเรียนรู้ เราร้องไห้ เราร่วมรัก เราหลับใหล...

                ...เราตื่นนอน               

                ก็แค่นั้น...

                ...และบางที มันก็อาจจะไม่มีอะไรมากไปกว่านี้แล้ว

                ผมสงสัยทุกครั้งที่ตื่นนอน

                วิถีวัฏจักรแห่งชีวิตที่เวียนวนหมุนซ้อนไม่รู้จักจบสิ้น บางทีนั่นอาจคือปลายทางที่รอทุกคนอยู่ตั้งแต่แรก บางทีจุดหมายที่รอเราอยู่อาจจะเป็นที่ที่เดียวกับจุดที่เราเริ่มต้น บางทีคนเราทุกคนอาจถูกกำหนดให้เดินวนเวียนอยู่ในวงกลมรัศมีหนึ่งเมตรตั้งแต่วันเกิดจนวันสุดท้าย

                บางที...

                แล้วพวกเราจะเลิกสงสัยได้ไหม จะมีวันใดที่เราตื่นขึ้นมาแล้วสามารถมองทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวได้ด้วยความพอใจอย่างแท้จริง จะทำอย่างไรให้คนเราเลิกวิงวอนขอดวงดาว เลิกคิดว่ามีสิ่งใดรออยู่ เลิกคาดหวังและใช้ชีวิตโดยหลงลืมว่าอดีตและอนาคตเป็นสิ่งที่มีอยู่จริง

                นี่คือสิ่งที่ฉันมี นี่คือคนที่ฉันเป็น และที่ตรงนี้คือที่ของเรา...

                ...ตลอดไป

                มันอาจจะเป็นไปไม่ได้ โลกมันคงจะกว้างใหญ่เกินไปกว่าที่เราไม่เหลือที่ว่างใดๆไว้ให้กับความคาดหวังถึงสิ่งที่แตกต่าง และจิตใจคนก็คงจะแคบเกินไปกว่าที่คนหนึ่งคนจะเดินทางไปข้างหน้า และยินดีที่จะไม่นึกถึงจุดหมายปลายทาง

                “ฉันไม่อยากได้อะไรอีก ฉันไม่ได้มองที่สูง ไม่ได้คิดถึงที่ที่ดีกว่า ฉันคนนี้เป็นสิ่งฉันพอใจและยินดีจะเป็นไปทั้งชีวิต...

                ฉันจะรักเธอ

                ....ตลอดไป”

                สักกี่คน ที่สามารถพูดสิ่งเหล่านี้ได้ โดยไม่นึกสงสัยถ้อยคำตัวเองแม้พียงหนึ่งอณู

                ...ทำไมผมจึงต้องถามคำถามเหล่านี้

                เพียงเพราะว่าผมเป็นคน หรือเพราะว่าจากนี้ไป ผมอยากลืมตาขึ้นมาทุกวัน และพบว่าตัวเองอยู่ในที่ของผม ที่ที่ผมจะอยู่ตลอดไป และสิ่งที่ใจผมคาดหวังอยู่มิใช่การเปลี่ยนแปลง หากแต่มีเพียงความสุขกับการลืมตาตื่นในทุกๆวัน

                บางที นั่นคือคำตอบ ...บางที

                จุดหมายของคนเรา คือการได้ระลึกว่าทุกย่างก้าวของเรานั้น ย่ำอยู่บนปลายทางที่มาถึงในทุกๆวัน

                ...สำหรับผม ประโยคนี้ไม่มีคำว่าบางที

ป.ล. ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจครับ ที่ทำให้ผมเขียนได้อีกครั้งหนึ่ง