ใบไม้แดง 9

 

กำแพงอาจละลายได้หากอากาศหนาวจัด

 

“…Love is all we “NEED”…”

                                                       -John Cynthia Lennon

 

                สิ่งหนึ่งที่สองมือสรรสร้างได้ ;

                                “อาคารที่อยู่ ใช่ บ้าน ไม่ใช่

                                        เรื่องราว ใช่ วรรณกรรม ไม่ใช่

                                เสียง ใช่ ดนตรี ไม่ใช่

                                แหวน ใช่ แหวนหมั้น ไม่ใช่

                                        ...........................................................”

                                                                                               

           

            ใช่ไม่ใช่ สิ่งเหล่านี้แตกต่างกัน หากจุดต่างชัดแจ้งอาจดูเลือนรางสำหรับบางผู้ที่พบเจอ

                “ความรัก” นามธรรมเลื่อนลอยอธิบายยาก ดูเหมือนจะเป็นปัจจัยที่ขาดหายไปในสรรพสิ่งที่ต้องการแค่หนึ่งวิญญาณในการเนรมิต

            “รัก”คือ...

               

            นักปราชญ์ อริสโตรเฟน (Aristophanes) ได้กล่าวเอาไว้ว่าแต่เดิมทีนั้น มนุษย์ประกอบขึ้นด้วยการหลอมรวมระหว่างสองวิญญาณ และถูกแบ่งแยกออกเป็นสามเพศคือ ชาย-ชาย หญิง-หญิง และ หญิง-ชาย สองวิญญาณนั้นเติมเต็มให้กันและกัน และทำให้มนุษย์มีความสมบูรณ์แบบที่ถูกเติมเต็มอยู่ภายในตนเองและไม่ต้องการสำแสวงหาที่พึ่งอื่นใด เหล่าทวยเทพจึงโกรธกริ้วที่ไม่มีผู้ใดบูชาตน จึงลงโทษมนุษย์ด้วยการตัดครึ่งพวกเขาออกจากกัน ทำให้มนุษย์เหลือแค่ชายและหญิง

เหล่ามนุษย์ผู้อ่อนแอ ด้วยความไม่สมบูรณ์แบบในตนเอง หันไปหวังพึ่งสรรพสิ่งมากมายตั้งแต่พระเจ้า ไสยศาสตร์

ไม่เว้นแม้แต่เจลลดไข้ แต่ไม่มีสิ่งใดเลยที่เติมเต็มวิญญาณของพวกเราผู้ไม่สมประกอบได้ ไม่มี เว้นเสียเพียงอย่างเดียวเท่านั้น คือการเดินทางเสาะหาวิญญาณอีกครึ่งหนึ่งที่ถูกพัดพรากกันไป

            มนุษย์ถูกทำให้ไม่สามารถมีความสุขได้ ถ้าหากว่าเขาหาคนที่เป็นอีกครึ่งหนึ่งของเขาไม่เจอ

                ความรัก คือ คำสาปจากพระเจ้า

           

            กี่คนที่ไม่เคยเหงา กี่คนที่เฉยชากับการอยู่เพียงลำพัง หากจะวัดกันแล้ว ความโดดเดี่ยวน่าจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เราร้องไห้มากที่สุด หากอิงตามความคิดของนักปรัชญา ความต้องการของมนุษย์ที่อยากให้มีผู้อยู่เคียงข้าง ถูกจัดลำดับความสำคัญอยู่เกือบจะสูงสุด จะเป็นรองก็เพียงแค่ความต้องการด้านปากท้องเท่านั้น

          ตราบใดที่คนเราไม่เคยหยุดหิวโหย  คนเราก็ไม่เคยหยุดรู้สึกอ้างว้างป่าวเปลี่ยว วิญญาณที่ไม่สมบูรณ์ร้องเรียกหาผู้ปลดปล่อยเติมเต็มตลอดทุกห้วงอารมณ์

            คนคนหนึ่ง...

          คนหนึ่งคนอาจมุ่งมั่นสู้เพื่อฝันอันปริ่มความจริง มีชีวิตอยู่เพื่อสิ่งที่ยิ่งใหญ่หว่าตนมากนัก คนคนหนึ่งอาจสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อการนั้น

            เขาอาจพูดว่า เขารักชาติ เขารักประชาชน

          บ่อยครั้งที่คนเหล่านั้นโดดเดี่ยว พบว่าตัวเองถูกจัดอยู่ในคนกลุ่มน้อยที่ใช้เวลาสนใจตัวเองน้อยกว่าครึ่งหนึ่งของเวลาในชีวิต

                “เหงา” วิญญาณที่ขาดหายร้องเรียกหาอีกครึ่งหนึ่งของตน

          หากแต่ “ชาติ”  “อุดมการณ์” หากแต่ “ความฝัน” หรือ “ประชาชน” ไม่ได้หันมาโอบกอดเขา จูบเขาเบาๆที่หน้าผาก กระซิบบอกเขาว่า เขาไม่ได้บ้า เขาไม่ได้อยู่คนเดียว พวกมันไม่เคยบอกเขาว่า “พยายามดูใหม่นะ” หรือ “ไม่เป็นไร ฉันอยู่นี่”

          สรรพสิ่งที่ถูกจัดอยู่ในหมวดหมู่ของ “อุดมคติ”นั้น ล้วนแล้วแต่มีธรรมชาติซึ่งเห็นแก่ตัวยิ่ง พวกมันดูดกลืนความรู้สึกที่สำคัญยิ่งหลายแผนกของหนึ่งบุคคล แต่ในขณะเดียวกันก็มิเคยยื่นแขนมอบสิ่งใดตอบแทน อุดมคติมิได้ต่างอะไรกันมากนักกับเด็กวัยรุ่นไทยที่นิยมบริโภคอย่างเดียว และขณะเดียวกันก็มิเคยได้ผลิตหรือสร้างสรรค์สิ่งใดขึ้นให้เป็นสะสารหมู่มวล

คงจะยากถ้าหากจะให้ชี้ชัดถึงลักษณะเด่นของ “ความรักที่เกิดขึ้นระหว่างบุคคล” เมื่อเทียบความรักของมนุษย์ที่มีต่อสิ่งอื่น ความรักต่อธรรมชาติ ความรักในเสียงดนตรี รักในวรรณกรรมชั้นเลิศ รถยนต์ที่หรูหรา หากแต่ในบางครั้งความเข้าใจผิดในลักษณะของความรัก หรือการเข้าใจผิดว่านั่นคือความรักอาจนำไปสู่สิ่งตรงข้ามได้

 

            ชายคนหนึ่งรักในพระเจ้า เขามีศรัทธา ชายคนนั้นวิ่งเข้าหาก้อนฝูงชนที่มีทั้งเด็กน้อยและผู้ใหญ่มาก  แสงสีล้มส่องสว่างจากภายในเสื้อคลุมของเขา ชิ้นส่วนต่างๆของร่างกายเขาแยกห่างออกจากกันในลักษณะเดียวกับฝูงผึ้งที่ถูกจู่โจม ในห้วงสุดท้ายของชีวิต เขาคิดว่าสิ่งที่เขาจะได้พบคือพระผู้เป็นเจ้า ผู้อยู่เหนือสิ่งทั้งมวล สิ่งสวยงามรอคอยเขาอยู่ในการกลับคืนสู่พระองค์ ในห้วงเวลาสุดท้าย สิ่งที่เขาเห็นกลับกลายไปหน้าเจ็บปวด แผดร้องของเด็กน้อย ลูกตาเจ้าหนูผู้น่าสงสารกำลังถลนออกมาจากเบ้า สิ่งสุดท้ายที่เขาได้ยินกลับกลายเป็นเสียงโหยหวนแห่งความเจ็บปวด เต็มเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชัง หลังจากนั้นไม่ใช่ดินแดนแห่งสวรรค์ หลังจากนั้นคือความมืดมิดและดำลึกล้ำ ไม่มีพระเจ้า มีเพียงความว่างเปล่า

          เขารักในพระเจ้า เขารักในความถูกต้อง ความถูกต้องย่อมต้องการการเสียสละ สงครามทุกสงครามย่อมมีผู้สังเวย

                “นี่หรือความถูกต้อง?” ชายคนนั้นสงสัยการกระทำของตนในช่วงเวลาสุดท้ายทีทุกๆอย่างค่อยๆเลือนจางหายไป

 

          บางครั้งคนเรานำความรักในสิ่งที่ไม่มีตัวตนมาบดบังความไม่สมบูรณ์ของตนเอง บดบังความรักแท้จริงที่ขาดหาย

            ความรักที่แท้จริงไม่นำพามาซึ่งความสงสัย หากแต่อยู่ในรูปแบบของสิ่งเสพติดที่นำพาความรู้สึกสุขมาปริ่มล้นเมื่อได้ลิ้มลอง นำพาสิ่งที่เสาะหาผ่านทางวิธีอื่นไม่ได้ หรือเป็นไปได้ยากยิ่ง

          ความรักระหว่างสิ่งวิญญาณที่ถูกพระเจ้าทำให้พลัดพรากจากกัน เป็นความรักที่บริสุทธิ์ที่สุด เป็นรากฐานของความรักในรูปแบบต่างๆทั้งมวล   

          จิตรกรเอกจะวาดผลงานประวัติศาสตร์ได้ก็ต่อเมื่อเขาหลงรักหญิงสาวที่อยู่ในรูปภาพเท่านั้น แม้ว่าเธอจะเป็นเพียงแค่หญิงสาวในจินตนาการ นักดนตรีจะแต่งเพลงรักที่ล้วงลึกถึงหัวใจผู้รับฟังได้ก็ต่อเมื่อเขามีความรัก ถึงแม้ว่านั่นจะเป็นความรักที่เขาสูญเสียไป 

         บางครั้งการยอมรับว่าความรักเป็นสิ่งจำเป็น ยอมที่จะรักใครผู้หนึ่ง รักคนซักคนอย่างหมดใจโดยมิได้ตั้งคำถามว่าทำไม หากแต่ยอมรับถึงความจำเป็นในการดำรงชีวิตของมัน อาจเป็นหนทางที่จะได้ความรักที่บริสุทธิ์และมีประสิทธิภาพมากที่สุด       

               

                   มันไม่ใช่เรื่องของโอกาสที่ความรักจะนำมาซึ่งความทุกในตัวของมัน หากแต่เป็นความแน่นอน

                   แต่เหตุใด มนุษย์ไม่สามารถหยุดรักได้

                   บางครั้งเมื่อเจ็บปวด เราสร้างกำแพงมารอบตัวเรา บอกกับตัวเองว่าจะไม่รักใครอีกต่อไป บอกตัวเองว่าเราไม่จำเป็นต้องพึ่งใครเพื่อที่จะมีชีวิตไดเอย่างมีความสุข

                   ความไม่สมบูรณ์ ก่อเกิดความเหงา

                                   กำแพงหินอาจละลายได้หากอากาศหนาวจัด  

 

          ความรักที่บริสุทธิ์คือความผูกพัน ขณะเดียวกันคือความลุ่มหลงยึดติด  ความรักคือการให้ แต่ในขณะเดียวกันคือการหวังสิ่งตอบแทนทางใจอย่างมหาศาล มนุษย์ขาดความรักไม่ได้ จนบางครั้งก็อุปโลกน์ความรักจอมปลอมในสิ่งเลือนรางมาแทนที่ เพียงเพื่อเกาะยึดให้แต่ละวันผ่านพ้นไปอย่างไม่ว่างเปล่านัก หากแต่ของปลอมมิอาจบดบังความไม่บริสุทธิ์ในตัวมันได้ สุดท้ายแล้วสิ่งเดียวที่มนุษย์ถามหาก็คืออีกหนึ่งกายทอดตัวนอนข้างเมื่อยามตื่น คนกุมมือเมื่อยามอาทิตย์ลับฟ้า

                 

     เหตุใดผมจึงรักคุณ?

 

                  ....เพราะผมเป็นคน

                         ผมจึง...

                                                                          ไม่ว่าจะพอใจหรือไม่ก็ตาม