ใบไม้แดง 15

อัจฉริยะพาเพลิน 3

                กฏิกาการแข่งขันในรอบแรก

                ให้ใช้อุปกรณ์ที่มีดัดแปลงโต๊ะบิลเลียต ส่งลูกสีทั้ง 7 ลูกลงหลุมทั้ง 6 หลุมด้วยการขยับลูกขาวเพียงครั้งเดียว โดยจะให้ลูกขาวเคลื่อนไหวในแบบใดก็ได้ แต่แรงส่งแรกจะต้องมาจากลูกขาว และจะต้องเกิดจากการเคลื่อนที่ของลูกขาวเพียงหนึ่งครั้งเท่านั้น มีเวลาทั้งหมด 30 นาที ทีมใดทำได้น้อยลูกหรือใช้เวลาเยอะที่สุด ตกรอบ 

                                อุปกรณ์

                                                1.ลูกโป่ง

                                                2.หนังยาง

                                                3.ลูกบาสเก็ตบอล ลูกฟุตบอล ลูกเปตอง

                                                4.เข็มหมุด

                                                5.ด้าย

                                                6.เชือกฟาง

                                                7.ดินน้ำมัน

                                                8.อุปกรณ์ ตัด ต่อ ห่อ หุ้ม

                เมื่อถูกแจ้กฏิกาให้ทราบแล้ว ผมกับพี่เล็ก ติวเตอร์มือหนึ่ง กลืนน้ำลายหนึ่งอึก เป็นสัญญาณบอกว่า “เย_ตะโขง โคตรยากเลย” พวกเราถูกจับแยกกันทันทีเพื่อไม่ให้ปรึกษากันก่อน เรามีเวลาคนละประมาณ 3 นาทีไปเดินคิดรอบๆร้าน super sport ซึ่งเป็นสถานที่แข่งขัน

                ความคิดแรกที่มาถึงหัวของผมก็คือ ลูกทั้ง7นั้น จะอยู่ที่ไหนไม่ได้ยกเว้นตรงจ่อปากหลุม แต่จะมีวิธีไหนล่ะที่จะส่งพวกมันลงหลุมพร้อมกัน หนำซ้ำหลุมยังมีเพียงแค่ 6 หลุม ซึ่งหมายความว่า ต้องทีหลุมหนึ่งหลุมที่จะต้องใช้รองรับลูกถึงสองลูก แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน เฉพาะหน้าได้สี่ลูกผมก็โอเคแล้ว หรือว่าจะหวังพึ่งพี่เล็กดี ผมคิด ไม่ได้ ไม่ได้ เราต้องช่วยๆกัน เดี๋ยวก็ต้องพึ่งตัวเองต่อไปถ้าผ่านไปรอบหน้า    

                ผ่านไป 3 นาที พวกเราเดินกลับมาเจอกันที่โต๊ะบิลเลียต หน้าตาของพี่เล็กนั้นยากจะบอกว่ามาดีหรือร้าย เป็นหน้าตาที่เยือกเย็นดุจเทือกเขาแอลป์ก่อนเกิดภาวะโลกร้อน พี่อี้ พิธีกรสุกหล่อ เดินเข้ามามองหน้าพวกเราสองคน กล้องอีก 5 ตัวจ่อทุกรูขุมขน เอาละเว้ย... 

                “ทั้งสองท่านพร้อมแล้วนะครับ”

                “ครับ-ครับ”

                “ถ้าเช่นนั้น สามสิบนาที ส่งลูกบิลเลียตลงหลุม...  เริ่มได้ครับ”

                นาฬิกาดิจิตอลเรือนกระบือเริ่มเดิน ตัวเลขสีแดงตัวใหญ่ลดค่าของตัวเองลงเรื่อยในขณะที่ผมและพี่เล็กทิ้งกระเป๋าชุดยังชีพ วิ่งแจ้นเข้าหากัน

                “พี่ว่าไง”

                “แล้วน้องอ่ะ ว่าไง”

                “อะแฮ่ม... ผมว่านะ อย่างแรกเลยนะ เราต้องเอาลูกทุกลูกจ่อปากหลุม แล้วก็ต้องหาอะไรมาดีดมันลงไปพร้อมๆกัน ผมว่าหนังยางจะมีประโยชน์มากเลยนะ”

                “เฮ้ย จะดีเหรอ เสียเวลาไปมั้ง นั่งขึงหนังยาง”

                “เหรอ พี่ งั้นเอาไงดี”

                “พี่ว่านะ เราเอาลูกสีรวมเป็นเป็นกลุ่มตรงกลาง แล้วซัดลูกขาวจากด้านบนนะ ให้มันแบบ แตกกระจายเลยอะไรเงี้ยะ พี่ว่าน่าจะลงเยอะนะ”

                “............................... แบบว่า เล็งเอาน่ะเหรอ”

                “เออ ต้องตั้งใจเล็งหน่อยนะ”

                “..................................................................................................”

                “.......................................(ยิ้ม พริมใจ).......................................”

                “..................................................................................................”

                “จะบ้าเหรอ! มันจะไปลงได้ไงล่ะฟระ! ล้อเล่น”

                “อะ อ้าว.... จะรู้ไหมพี่ ขำอยู่หรอก แต่เสียเวลานิ”

                “อะจริงๆแล้ว น้องว่าไงครับ”

                ผมเหลือบมองดูอุปกรณ์ทั้งหมด ลองหาสิ่งที่ใช้ได้อย่างสิ้นหวัง แต่แล้วก็มาสะดุดตาอยู่ตรงลูกบอลกับลูกบาส และหนังยาง

                ทันใดนั้น เสียงปิ้งก็ดังขึ้น

                ปิ้ง

                “เฮ้ย! พี่ อันนี้แหละน่าจะใช้ได้”

                เพื่อเป็นการประหยัดคำพูด ไอเดียของผมพอจะสรุปเป็นรูปวาดได้ดังนี้

 Snook table1.bmp (รูปขวา ข่างล่าง)

                โดยทฤษฎีแล้ว ด้วยการปล่อยลูกขาวจากด้านบนไปกระทบลูกบาสและลูกฟุตบอล แรงส่งจะทำให้บอลทั้งสองลูกกลิ้งไปกระทบหนังยาง ซึ่งจะดีดลูกสีทั้งหมดลงหลุมไป ซึ่งอย่างน้อยก็น่าจะเก็บได้สัก 5 ลูกในความติดของผม เว้นไว้ก็หลุมที่มีสองลูกจ่ออยู่  เพราะผมเกรงว่าแรงส่งจากหนังยางจะมีไม่เพียงพอ

                แน่นอนว่าผมไม่มั่นใจกับวิธีนี้เลย เพราะว่ามันยากมากที่จะควบคุมทิศทางการกลิ้งของบอลทั้งสองลูก และไหนจะต้องเสียเวลาร้อยหนังยางยาวๆตั้งสองเส้น อย่างไรก็ตาม มันเป็นวิธีเดียวที่คิดออกเฉพาะหน้า และยังไงซะก็ดีกว่าวิธีที่พี่เล็ก ติวเตอร์มือหนึ่ง พูดเล่นๆเมื่อครู่

ด้วยความสิ้นคิด ผมกับพี่เล็กจึงเริ่มตั้งหน้าตั้งตาร้อยหนังยางอย่างตั้งใจ พร้อมกับหวังว่าจะคิดอะไรดีๆออกระหว่างทาง

เวลาผ่านไปประมาณ 8 นาที มีเสียงดังขึ้น

“ดัต ดัต”

ทุกอย่างในเกมหยุดนิ่ง พวกราหยุดร้อยหนังยาง ทีมงานคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผม

ตามที่คุณรุ่งบอก เกมทุกเกม ทีมงานได้คิดวิธีหาทางออกไว้หมดแล้ว ทางทีมงานจึงมองเห็นข้อบกพร่องของวิธีการที่พวกเราทำอยู่อย่างทะลุปรุโปร่ง  

พี่ทีมงานคนนั้นพูดกับผมเบาๆ

“อืม มันน่าจะดีนะ ถ้าเรามีอะไรมาเป็นตัวยึดตรงกลาง”

“เอ๋...”

“และมันก็หน้าจะดีนะถ้า ถ้าขยับลูกขาวทีเดียว ตัวยึดนั้นก็ไม่มีแล้ว”

“....เฮ้ย... นี่ พี่...”

“ไม่มีอะไร พูดกับฟ้ากับดิน .... เอ้า! ถ่ายต่อ 1-2-3”

ผมยืนงงอยู่ซักพัก เวร...มีช่วยกันด้วยเหรอ สงสัยกลัวเราออกมาโง่เกิน คนจะด่ารายการเอา แต่ไม่เป็นไร ให้อะไรตอนนี้ก็รับวะ แต่ก็ต้องมาเขียนบอกชาวบ้านทีหลังด้วยว่าถ้าผ่านรอบนี้ไปได้ ก็เพราะมีพรายกระซิบ 2 ประโยค จะได้ไม่หลงตัวเองไป

ผมหยุดร้อยหนังยางชั่วคราว ประมวลคำพูดของพี่เขา อืม... ตรงกลาง ๆ ...ลูกขาวมา...กลางหายไป ....อะไรวะสาดดดดด

 ปิ้ง

และนี่คือสิ่งที่ผมคิดออก

snook table.bmp (รูปซ้าย)

                ด้วยการเอาหนังยางขึงไว้หน้าหลุมทุกหลุม แล้วร้อยเข้ากับเชือกฟางแล้วเอามาขึงไว้กับลูกโป่งที่ใช้เข็มหมุดปุกไว้ตรงกลางโต๊ะ เท่านี้ก็จะได้แกนกลางที่พี่คนนั้นพูดถึง แถมทำให้หนังยางเด้งถูกทิศทางและยังตึงเต็มที่อีกด้วย ขจัดข้อเสียของวิธีที่แล้วไปหมดสิ้น ส่วนวิธีการใช้ลูกขาวก็คือการเอาเข็มติดไว้กับลูกขาวแล้วปล่อยลงมาจากด้านบนให้โดนลูกโป่งแตก และปล่อยหนุงยางให้เด้งกลับไปในทุกทิศทาง

                ผลการแข่งขัน รอบที่หนึ่ง

อันดับ 1 ดร.อาร์ท กับหมอฟันเป็ด ลูกลงหลุม 7 ลูก ใช้เวลา 26 นาที 38 วินาที

อันดับ 2 พี่เล็ก ติวเตอร์มือหนึ่ง กับ วรรณสิงห์ ลูกลงหลุม 5 ลูก ใช้เวลา 28 นาที 23 วินาที (หลุมที่ซ้อนกันสองลูกไม่ลง)

อันดับ 3 พี่เบน ทหารแผนกสถาปัตยกรรมกับ พี่โบว์ ผู้เชี่ยวชาญด้านปรับโครงสร้างระบบธุรกิจ ลูกลงหลุม 5 ลูก ใช้เวลา 28 นาที 32 วินาที

อันดับ 4 ผศ.ดร.ปกรณ์ ดร.นักเรียนทุน พสวท. - พี่ต้อง นักข่าวอาชญากรรม ITV ลูกลงหลุม 3 ลูก ใช้เวลา 29 นาที 48 วินาที ตกรอบ

ผมดีใจเหมือนได้ทองดูไบที่ไม่ตกรอบแรก เท่านี้ก็กลับบ้านได้อย่างไม่อายใครแล้วสินะ

......

แล้วก็ได้กลับบ้านซะฉิบ ผมกับหมอเป็ดตกรอบสองอย่างพลันพร้อม เดินคอตกออกไปพร้อมกันตอนราวๆแปดโมงเช้า

ความเจ็บใจยังคงซึมซับอยู่จนทุกวันนี้ จนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นกาษาเปรูได้ แต่ก็อภัยที่ไม่สามารถเล้ารายละเอียดทั้งหมดได้ เพราะว่าเดี๋ยวจะไปยาวจนไปกินหน้ากระดาษคอลัมน์คนอื่นเขา ซะฉิบ

อย่างไรก็ตาม อย่างไรก็ดี

นี่แหละครับคือประสบการณ์อัจฉริยะพาเพลินของผม

                ป.ล. ขอโทษครับ จบยีไปหน่อย ขี้เกียจเขียนแร้ว + ดูรายการได้ที่ http://www.ktc.co.th/onenightgenius/ คลิ้กที่ ดูรายการย้อนหลัง à 13 พฤศจิกายน 2549